Driedubbel spitsuur: zo deal je met een babybunch

babybunch

Eén kleintje in huis druk? Als je, in het kader van ‘lekker dicht op elkaar’, in een paar jaar meerdere kinderen baart, heb je pas echt een uitdaging. Journalist Ronne Theunis (33), moeder van zo’n ‘babybunch’, geeft survivaltips.

Tekst Ronne Theunis | Beeld Shutterstock

In drie jaar tijd heb ik drie dochters gekregen. Drie blonde zusjes die volgens wildvreemden in de supermarkt zo veel op elkaar lijken dat ze regelmatig vragen of het een drieling is. Alleen door kinderlozen overigens, want medemoeders zien meestal wel het verschil tussen een baby en een peuter. Maar ik snap de aanname, als ik de dubbele kinderwagen-met-meerijdplankje en zes pakken luiers door het gangpad probeer te loodsen. Als één zus op de groenteafdeling besluit in huilen uit te barsten, duurt het niet lang voordat het hele trio in 
tranen is. Op zulke momenten weet ik even niet meer precies waarom het me zo leuk leek om ze ‘lekker dicht op elkaar’ te krijgen. What was I thinking?

Verrassing!

Babybunching wordt het op z’n Amerikaans genoemd: meerdere kinderen krijgen in (heel) korte tijd. Een babybuncher heeft bijvoorbeeld twee kinderen onder de twee, of, zoals in mijn geval, drie onder de drie jaar-en-een-heel-klein-beetje. Hoewel medici aanraden om je baarmoeder na de bevalling even rust te gunnen, nemen niet alle moeders dit advies ter harte. Verloskundige Marliek Rutjes van Femme-Amsterdam adviseert om minimaal negen maanden te wachten met een volgende zwangerschap, om je bekken en spieren te laten herstellen en klachten op lange termijn te voorkomen. Uit sommige onderzoeken blijkt bovendien dat de kans op vroeggeboorte en zwangerschapsdiabetes toeneemt als er weinig tijd tussen 
de kinderen zit. Maar vaak is zo’n babybunch helemaal geen kwestie van kiezen. Rutjes ziet geregeld dat een (heel) snel 
volgende zwangerschap onverwachts komt, omdat vrouwen 
ten onrechte nog rekenden op bescherming door borstvoeding of er door een langlopend medisch traject niet van uitgingen dat ze dit keer spontaan zwanger zouden worden.

Die logistieke ‘uitdagingen’ zijn ook juist de momenten dat ik stiekem barst van trots

Doorpakken

Toch kiezen sommige vrouwen er wel degelijk bewust voor 
om stevig door te pakken op voortplantingsgebied. Omdat het carrièretechnisch handiger is, omdat de tijd begint te dringen of omdat je ‘er dan maar vanaf bent’. Mijn man Jim (34) en 
ik hebben (voor zover je daar iets over te zeggen krijgt van Moeder Natuur) ook bewust gebuncht, omdat het ons geweldig leek als de kinderen veel aan elkaar zouden hebben en 
we na twee miskramen geen tijd meer wilden verliezen.
We waren zó in de wolken met onze eerste baby, dat ik acht maanden later al zwanger was van haar zusje, en op háár 
eerste verjaardag wederom twee streepjes zag verschijnen. Binnen 38 maanden kreeg ik drie dochters, alle drie via een keizersnede. Lichamelijk viel het me niet mee, maar onze droom van een groot gezin kwam uit.

Wagenpark

Terug naar de supermarkt. Want die logistieke ‘uitdagingen’ zijn ook juist de momenten dat ik barst van trots. Als het trio even later weer tevreden in de kinderwagen zit, krijg ik van een andere moeder ‘respect dat ik ze allemaal heb meegenomen’. Niet dat het een optie was om er één thuis te laten, maar het geeft wel een kick. Ik ben intens gelukkig met deze bunch of baby’s. Drie stuks, all mine! Als we naar huis lopen, wordt het me ook geregeld toegeroepen: “Wat een rijkdom!”
En een rijkdom is het. Figuurlijk dan. Letterlijk loopt het 
behoorlijk in de papieren, omdat de doorschuifmethode niet 
opgaat als de dreumes nog in de wipper ligt waar de baby 
in moet, en de peuter ook gewoon nog in een autostoeltje zit. 
Dan heb je dus van alles twee (of drie) nodig. En over auto’s gesproken: ik rij als ware soccer mom in zo’n gigantische 
gezinsbak met dubbele achterbank. Met drie kleine kinderen wint praktisch het al snel van hip. Dat geldt eigenlijk voor 
het hele wagenpark, dat naast onze monstertruck en dubbele Bugaboo ook nog bestaat uit een onmisbare bakfiets waarmee je kinderschare en boodschappen integraal kunt verplaatsen.

Geoliede machine

Ik heb zelf toevallig meerdere vriendinnen die een babybunch (en zo’n wagenpark) thuis hebben, maar Rutjes ziet in haar praktijk niet direct een trend. Het CBS beschikt niet over 
actuele cijfers van geboorte-intervallen (zoals het medisch heet), maar constateerde in eerder onderzoek wel dat vrouwen op steeds latere leeftijd kinderen krijgen. In 1970 waren vrouwen gemiddeld 24,3 jaar bij de geboorte van hun eerste kind, in 2009 was dat gestegen naar 29,4 jaar. Bovendien wachten de ‘oudere’ moeders minder lang met een tweede kind. Waar er in 2009 gemiddeld 3,2 jaar tussen het eerste en tweede 
kind zat, kregen moeders boven de 35 hun tweede kind 
gemiddeld al na 2,3 jaar. Er wordt door oudere moeders dus meer gebuncht dan door jongere.

En hoe zit het met de gezinsdynamiek? Frans X. Plooij, auteur van babybijbel ‘Oei ik groei!’, stelt dat een babybunch behoorlijk intensief is: aandacht verdelen is moeilijk en de zorg is zwaar. Daar staat volgens andere experts tegenover dat heel kleine kinderen geen rivaliteit kennen en zich aan elkaar 
op kunnen trekken. Tja, dat kan ik als ervaringsdeskundige 
alleen maar beamen.

Mijn man en ik vormen inmiddels een geoliede machine, voor een driedubbel spitsuur draaien we onze hand niet om. De meisjes hebben geleerd dat ze vaak even op hun beurt moeten wachten. Het is vast geen toeval dat hun eerste woordjes ‘komzobijjou’ en ‘staks’ waren… Luiers verschonen gaat in shifts en slaapjes proberen we te synchroniseren, zodat we 
nog eens buiten komen. Terwijl ik mijn baby voed, lees ik de peuters voor en als de een in bad gaat, krijgt de ander extra schermtijd. Onze huiselijke harmonie wordt namelijk mede mogelijk gemaakt door Netflix. Nog een voordeel van kleine leeftijdsverschillen: ze vallen qua entertainment in dezelfde categorie en delen dus ook boeken, puzzels en poppen. En 
virussen, gebroken nachten en buikgriep, dat ook.

Hechte band

Omdat we het belangrijk vinden dat ze ook op hun eigen level aandacht krijgen, gaan we regelmatig met een van de meisjes op pad. Daar genieten ze van, maar bij thuiskomst vliegen ze elkaar weer in de armen. Het lijkt erop dat ze inderdaad de hechte band opbouwen waar wij van droomden, en dat is alle drukte meer dan waard. De afgelopen vijf jaar was ik ongeveer non-stop zwanger, maar binnenkort gaat de oudste naar school. Dan begint er in ons gezin een nieuwe fase, met een stuk minder luiers. Dat scheelt weer sjouwen in de supermarkt. Eindelijk weer een beetje flexibiliteit, heerlijk. Maar dan is er trouwens wél weer ruimte in de kinderwagen…

Dit artikel is afkomstig uit VIVA Mama 4 – 2017. Je kunt de editie hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER «