Een man met een vlecht in zijn baard

Voor de laatste hobbels in mijn scriptie zit ik ook wel eens in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Vaak vergeet ik hoe fijn het er is, totdat ik er weer ben. Als ik mijn pasje weer langs de scanner haal, denk ik: aaaaaaaaah. Serene rust.

Schijn bedriegt!!!!

De KB ziet er namelijk uit als een volkomen normale plek. Opgeruimd, rustig, lekkere werkplekken en een uitleenbalie met daarachter een roedel oempa-loempa’s die allemaal boeken voor jou uit het magazijn rukken.

Helaas is dat serene en opgeruimde een façade. Een dekmantel voor alle mensen in de KB. Want die zien er allemaal op het eerste gezicht heel normaal uit, maar dat zijn ze niet. Wat het wellicht al een beetje weggeeft is de man die vaak bij de balie bij de ingang zit. Hij heeft namelijk een hele lange paardenstaart met om de zoveel centimeter een fluorescerend elastiekje. En dat is niet het gekste: hij heeft ook een vlecht in zijn baard. En hij is dus plusminus zestig jaar oud. Hij kijkt je wel altijd uiterst vrolijk aan vanachter zijn bril met meekleurglazen.

Nu heeft Brad Pitt tegenwoordig ook een vlecht in zijn baard, dus de KB-man is helemaal hip. Helaas is hij niet zo’n knapperd.

Naast de man met de vlecht in de baard heb ik in de jaren dat ik er zit al een prachtig boeketje idiote mannen leren kennen. Zoals bijvoorbeeld de man die dierenporno zat te kijken. Of de man die Gilles de la Tourette had en me telkens “lekker kutje” toelispelde en daarna beschaamd wegliep.

En dan heb je nog de geschifte pensionado’s

Naast die gekke mannen is de KB ook een soort opvangtehuis voor gepensioneerde types. Deze zestigers lopen de hele dag murmelend door de bieb en gaan op gezette tijden samen koffie drinken. Soms zitten ze heel hard te zuchten boven bijvoorbeeld de complete Loe de Jong, met zo’n blik van: Pfoe, mijn leven is echt geen pretje. Zit ik hier zomaar vrijwillig het verloop van WOII in mijn kop te stampen. Mijn leven is echt wel zwaar. Maar iemand moet het doen hè.

Sommige mannen timmeren een duiventilletje in elkaar wanneer ze met pensioen zijn. Andere mannen kopen een caravan in Torremolinos om daar de helft van het jaar te gaan zitten bakken tussen allemaal andere Nederlanders . Andere mannen gaan de hele dag in de KB zitten om daar Gregoriaanse gezangen uit hun hoofd te leren.

Een ode aan de kantinejuf

Maar wie in de KB op mij het meeste indruk heeft gemaakt was de kantinejuffrouw. Ze zag eruit als Ms Crabtree van South Park en ze had een openlijk crush op Timme, met wie ik destijds zo nu en dan in de bieb zat. Ze trachtte zijn hart te winnen door ons altijd tegen medewerkerstarief lunch te verschaffen en daarbij kittige opmerkingen te maken. Helaas maakte ze die kittige opmerkingen met een stem die klonk als het gekerm van een klein hondje in een papierversnipperaar. We mochten ook altijd extreem veel garnalen uit de soeppan vissen.

Een vrouw om van te houwe.

Maar ze is weg. Want nu is de KB-kantine een La Place-restaurant. En daar is de lunch ineens veel duurder, en hebben ze van die aanstellerige broodjes met pikante kipsmurrie en luxe smoothies gemaakt van kaviaar en kindervingers. En blijkbaar paste mevrouw Crabtree niet bij die hippe en culinair verantwoorde ambiance.

Ik mis haar. Gelukkig gaan die andere rare types nooit meer weg.

CC Foto: library_mistress