Ellis (29): ‘Hij is nu het zweeftype om wie we vroeger samen lachten’

Mark was altijd een doorzetter 
die carrière maakte. Maar na zijn 
burn-out zag Ellis (29) hem losgaan 
in het spirituele circuit en 
compleet veranderen.

‘Ik keek mezelf aan in de spiegel. Mijn ogen stonden dof. Ik zuchtte vermoeid. Mijn blik viel op het parfumflesje dat op de wastafel stond. Only the brave van Diesel. Het geurtje dat ik voor Mark kocht, omdat het me zo aan hem deed denken. Niet alleen de geur is extreem 
– mannelijk, leerachtig – maar ook het flesje 
in de vorm van een vuist. De verkoopster in 
de parfumeriezaak vertelde me dat de flacon 
zo is gemaakt omdat die vuist drie eigenschappen uitbeeldt: overtuiging, moed en kracht. Precies de eigenschappen die me zo aantrokken in Mark. Hij was de mannelijkste man die ik ooit had ontmoet. Met de nadruk 
op ‘was’.’

Italiaanse overhemden

‘Mijn ogen zwierven verder over de spullen 
in de badkamer. Over het scheermesje dat 
zo ongeveer zes weken geleden voor het laatst door Mark was gebruikt. Over de rondslingerende verzameling leren koordjes met daaraan idiote voorwerpen als takjes, botten en iets wat nog het meest leek op een uilenbal die hij beurtelings om zijn nek droeg. Over de muffe, ruw aanvoelende shirts in de wasmand. Waar ze precies van gemaakt waren wist ik niet, maar het leek wel jute. 
Zo anders dan de messcherp gesneden Italiaanse overhemden die Mark een paar maanden geleden nog droeg. Wat moest ik hier in vredesnaam mee aan? Lag het aan 
mij? Was ik dan echt zo oppervlakkig?’

‘Ik hoorde de deur dichtklappen. Daar was hij, de man met wie ik al vier jaar samenleefde. En toch was hij het ook weer niet. Tot een maand of zes geleden voelde onze relatie warm, gelukkig en stabiel. Mark had in de afgelopen jaren langzaam maar zeker de carrièreladder beklommen en gaf sinds twee jaar leiding aan een drukke afdeling. Misschien is het daar wel misgegaan. Al snel zat hij avonden door te werken. Afspreken met vrienden om te gaan sporten kwam er niet meer van, maar ik sloeg er weinig acht op. Hij heeft nu eenmaal een intensieve baan, logisch dat er dan minder tijd overblijft voor andere dingen, redeneerde ik.’

Ik was van huis uit ook niet anders gewend. Mijn vader had een eigen bedrijf en werkte minimaal tachtig uur per week om ons een goed leven te kunnen geven. Toch merkte je nooit aan hem dat hij moe was. Hard werken voor hun gezin: dat was wat mannen hoorden te doen. Volgens mijn vader, in elk geval. Misschien was dat wel wat me in Mark aantrok: hij deed me aan mijn vader denken. Hij had grootse plannen voor zijn carrière en was een stuk volwassener dan de vriendjes die ik tot dan toe had gehad.’

‘Maar de laatste tijd stonden Marks kaken strak en was zijn gezicht wit van vermoeidheid als hij thuiskwam. Hij begon aan slapeloosheid te lijden. Soms klaagde hij dat het zo druk was op de zaak. 
Ik was trots op hem omdat hij zo hard werkte. Hij deed het toch maar allemaal!’

‘Totdat Mark zich op een dag ziek meldde. Een griepje, dacht ik. Na een paar dagen zou hij weer de oude zijn. Maar een week later zat hij nog steeds als een zombie op de bank, met de gordijnen dicht. Ik werd er kriegel van, wilde de ramen opengooien en de bedompte sfeer die om Mark heen hing weg laten blazen door de frisse lucht. Ik slaakte een zucht van verlichting toen hij na twee weken bij de bedrijfsarts moest komen. ‘En? Hoe ging het?’ vroeg ik meteen toen Mark thuiskwam. ‘Ik denk dat ik een burn-out heb,’ zei hij op vlakke toon. Daarna volgde een verhaal dat hij in een of ander zelfhulpboek had gelezen. Via internet had hij een stapel boeken besteld met geitenwollensokkentitels als De kracht van het nu. Ik vind het prima hoor, als mensen daar baat bij hebben. Maar ik heb er zelf echt niets mee. En Mark ook niet, dacht ik. Tot dat moment althans. Mark begon een verhandeling over een oerwoud dat was gekapt en dat de bomen niet binnen een week waren terug gegroeid. ‘En… dat oerwoud, dat ben jij dan?’ vroeg ik. De ondertoon van sarcasme ontging hem volledig. Hij leek alleen maar blij dat ik de metafoor begreep. Ik zei maar niets meer, ik voelde mezelf de laatste tijd al zo’n kreng omdat ik – in plaats van dat ik meeleefde – geïrriteerd werd van zijn passieve gedrag.’

Het hele interview met Bilal lees je in VIVA-26-2019. Dit nummer ligt t/m 2 juli in de winkel of lees je hieronder verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.