Gedoe op de werkvloer: ‘Mijn baas wil niet dat ik nog langer thuiswerk’

gedoe op de werkvloer mediatro

Cassandra werkt al ruim een jaar 3 dagen per week thuis, zodat ze er altijd voor haar 5 jonge kinderen kan zijn. Alleen op dinsdag gaat ze naar kantoor. Haar nieuwe leidinggevende Dick heeft al aangekondigd dat hij haar veel vaker op kantoor verwacht. Maar hoe moet dat dan met de kinderen?

Cassandra:

‘Ik ben een alleenstaande moeder van 5 jonge kinderen. De vader is uit beeld, dus ik moet alle ballen alleen in de lucht houden. Gelukkig komt mijn moeder dinsdag altijd oppassen. Dan kan ik naar kantoor om te overleggen met mijn leidinggevende en om de teamvergadering bij te wonen. De overige 24 uur werk ik thuis. Ik doe wetenschappelijk onderzoek, bijna alles via internet, dus dat kan prima. Ik hou al mijn gewerkte uren zorgvuldig bij, ik noteer alles. Maar het is natuurlijk niet precies van 9 tot 5. Soms werk ik ’s avonds of in het weekend om nog wat dingetjes af te maken. Kelly, mijn huidige leidinggevende, vertrouwt me daar blindelings in.

Ze hebben de stabiliteit nodig van een moeder die er altijd voor ze is.’

Maar volgende maand krijg ik een nieuwe leidinggevende, Dick, en die heeft al aangekondigd dat alle werknemers minstens 75% van hun werktijd op kantoor moet zijn ‘vanwege de binding met de zaak’. Ik weet niet hoe ik dat moet regelen. Ik wil de kinderen niet naar de buitenschoolse opvang brengen, de jongste is pas 2 en ze hebben al zo veel meegemaakt in hun korte leventje. Ze hebben de stabiliteit nodig van een moeder die er altijd voor ze is. Ik heb dat aan Dick uitgelegd en hem gesmeekt om voor mij een uitzondering te maken, maar hij was bikkelhard. Als ik me echt betrokken voelde bij het bedrijf, zo zei hij, dan moest ik veel vaker mijn gezicht laten zien. Maar ik toon mijn betrokkenheid door goed werk te leveren en dat kan ik net zo goed thuis doen als op kantoor.’

Dick:

‘Ik weet nu al dat dit team ver onder de maat presteert en dat komt doordat Kelly de medewerkers veel te veel ruimte geeft. Het onderzoek dat in dit bedrijf gedaan wordt is teamwork, dat doen we samen. En daarvoor is het nodig dat je elkaar face-to-face kunt zien. Die Cassandra, of Cassie zoals iedereen haar noemt, als ik kijk wat ze de afgelopen weken heeft uitgevoerd, daar krijg ik de rillingen van. Geen spat! Het is hier geen bezigheidstherapie. Het team moet heropgevoed worden. Er moet weer discipline komen, mensen moeten zich weer verantwoordelijk voelen voor het bedrijf. Alleen zo kunnen we een voldoende prestatie neerzetten.

Wat ze niet weten, ook Kelly niet, is dat het bedrijf is overgenomen door een Amerikaanse multinational. Dat is ook de reden dat Kelly vervangen is. Die Amerikanen hebben niet zo veel op met het softe Nederlandse personeelsbeleid.

Die kans laat ik me echt niet afnemen door zo’n omhooggevallen huisvrouw.’

Mijn taak is het om deze afdeling naar hun standards te reorganiseren en daar ga ik mijn stinkende best voor doen. Ik zal ze daar in de States eens even laten zien wat ik waard ben. Stiekem hoop ik dat ik promotie naar het moederbedrijf kan maken. Ik zou best een paar jaar naar de overkant van de plas willen. Die kans laat ik me echt niet afnemen door zo’n omhooggevallen huisvrouw. Heeft ze 5 kinderen? Dat wist ik niet. En geen partner? Tja, moeders die carrière willen maken, die vinden maar dat iedereen altijd rekening moet houden met hun broedsheid. Maar zo zit de wereld niet in elkaar. Je moet wel kiezen, zeg ik altijd.’

De mediator:

‘Verschillen over de invulling van het werk. Dat komt vaker voor. De werkgever legt een regel op en de werknemer moet daar naar handelen. Ook dat komt regelmatig op tafel. Waar leidt het toe? Vaak tot een gedwongen afscheid.

‘Heus, jullie komen allebei aan de beurt, want anders zou het nog steeds een eenrichtingverkeer zijn.’

Kan dat voorkomen worden? Ja, maar dan moet je allebei het idee hebben dat de ander ook jouw probleem erkent. Pas als dat zo is schept het ruimte om met elkaar in gesprek te gaan. Dus, eerst luisteren naar de ander. En heus, jullie komen allebei aan de beurt, want anders zou het nog steeds een eenrichtingverkeer zijn (van welke kant dan ook bezien). Wie  begint? Vat vervolgens eens samen wat je hebt begrepen van de bedoelingen van de ander. Zijn er emoties? Geef die dan even de ruimte en kom vervolgens terug aan tafel om verder te gaan met het gesprek. Pas als jullie van elkaar weten wat de bedoeling is, ga je verder. Dat is precies zoals ze dat aan de overkant van de plas doen. Samen een oplossing bedenken. En als dat leidt tot een afscheid omdat je er niet uitkomt met elkaar, dan reken je samen af. Maar vaak leidt deze methode tot een deal!’

Over de mediator

Michiel Hordijk (45) is de initiator van de Mediation Supermarkt: een handig boek met uitleg, mediation of een leuk item voor de kinderen helpen om rust te vinden in een lastige periode. Als vader van een dochter uit een eerder huwelijk en een zoon in zijn huidige relatie staat hij zelf dagelijks voor de keuze hoe je omgaat in alle verschillende situaties op het werk en in je gezin. Wekelijks gaat hij op VIVA.nl in op een voorgelegde situatie en geeft hij een tip hoe met de situatie kan worden omgegaan. Heb je zelf een vraag of situatie die je wil voorleggen aan Michiel? Mail deze dan naar info@mediationsupermarkt.nl.

Lees ook:
‘De verhuizing bezorgt me een burn-out en mijn baas helpt niet’

mediation supermarkt mediator