Gedoe op de werkvloer: ‘Mijn baas doet onnodig moeilijk en dat frustreert me enorm’

blue monday

Dineke werkt als verzorgende in een verpleeghuis. Sinds een half jaar werkt ze op twee afdelingen. Haar ene teamleider houdt bij het opstellen van het rooster zo veel mogelijk rekening met die situatie, haar andere teamleider totaal niet. Daardoor moet Dineke soms wel tien dagen achtereen werken. Dat mag helemaal niet volgens de cao, maar omdat ze een tijdelijk contract heeft, durft Dineke er niets van te zeggen.

Dineke: ‘Ik begon met 32 uur op Psychogeriatrie, maar dat vond ik emotioneel heel zwaar. Na een jaar was ik randje burn-out. Toen kwam die vrouw van HR met het plan dat ik voor 16 uur naar Somatiek zou verhuizen en dat zag ik wel zitten.

Frits, mijn teamleider van Psychogeriatrie, was vanaf het begin tegen. Die begon meteen over dat het te lastig was om de roosters en de vergaderingen en de vakanties te coördineren en hij twijfelde ook aan mijn loyaliteit als ik 16 uur naar een andere afdeling zou gaan. Nou, dat is echt onzin. Er zijn wel meer parttimers en ondanks dat zijn we een heel hecht team.

Maar goed, ik werk sinds een half jaar deels op Psychogeriatrie en deels op Somatiek en dat bevalt me prima. Het enige waar ik tegenaan loop, is dat Frits totaal geen rekening houdt met mijn situatie. Anneke, mijn teamleider van Somatiek, stemt alles met mij en Frits af, maar Frits is doet gewoon waar hij zin in heeft. Hij komt voortdurend op het laatste moment met wijzigingen. Zo heeft hij me al heel wat vrije dagen door de neus geboord en ik moet ook regelmatig alleen voor een vergadering naar het werk komen. Met heel veel moeite had ik twee weken vakantie geregeld, ook geboekt en zo. Kwam hij een dag tevoren doodleuk vertellen dat ik niet weg kon omdat Anja ziek was geworden. Dag vakantie.

Ik heb een tijdelijk contract, dus ik durf het niet zo hard te spelen. Maar ik ben er wel helemaal klaar mee.‘

Frits: ‘Dit is toch vertrouwelijk, he? Want ik wil niet dat iedereen dit weet. Het gaat niet zo goed met mij. Mijn vrouw heeft me een jaar geleden plotseling verlaten en daar ben ik nog steeds kapot van. Na haar vertrek heb ik drie weken thuis gezeten, maar daar werd ik gek van. Overal kwam ik haar tegen. Dus toen heb ik me maar weer beter gemeld. Mijn werk is het enige wat me nog op de been houdt.

Ik merk wel dat ik nog niet de oude ben. Veel sneller moe, korter lontje, minder flexibel. Ik zie dat echt wel. Mijn geheugen werkt ook niet honderd procent en ik heb moeite om me te concentreren, vooral als er meer dingen tegelijk spelen.

Nee, ik ben niet naar de bedrijfsarts gegaan. Stel dat ze me naar huis stuurt, wat moet ik dan? Nee, ik probeer gewoon rustig aan te doen tot het allemaal wel weer goed komt. Tijd heelt alle wonden, toch? Rustig aan.

Vandaar dat ik dat gedoe met Dineke er op dit moment niet bij kan hebben. Het kost zo veel moeite om alles te organiseren. Bij elke dienst en elke vergadering die ik wil plannen, moet ik rekening houden met haar rooster bij Somatiek. En dat allemaal omdat ze het werk bij ons ‘emotioneel zwaar’ vindt. Ik vind mijn werk ook ‘emotioneel zwaar’, maar daar val ik anderen toch niet mee lastig. Als Dineke zo nodig op twee plekken wil werken, moet ze daar ook de consequenties van dragen.’

De mediator: ‘Voor veel conflicten geldt: ‘als dat anders was gegaan, dan…’. En vaak ligt datgene wat anders had gekund op het gebied van de communicatie, bij iets wat wel gezegd had moeten worden, maar dat om redenen die tóen belangrijk waren niet is gezegd. En dan zit je een tijd later met de consequenties, die vaak groter en onoverbrugbaarder lijken dan ze zijn.

Zo ook bij jullie. Jullie hebben allebei een belangrijke reden om jullie frustraties niet uit te spreken, omdat jullie vermoeden dat je daarmee een risico loopt. Maar dat is een aanname. Luisterend naar jullie situatie, zou menigeen denken dat het kortzichtig is om de zaak niet te bespreken, dat de last van het niet bespreken veel groter is dan het risico dat jullie vrezen.

Wat denken jullie eigenlijk als je een ander zoiets zou horen zeggen? Denken jullie dan nog steeds dat het beter is om te overleven in de huidige situatie? Of beginnen jullie te beseffen dat je, als je niets doet, jezelf tekort doen, en de ander overigens ook.

Overleven, dat is wat veel werknemers doen. Ze worden geregeerd door angst en door de hoop op betere tijden. Met als gevolg dat ze blijven zitten op plekken waar ze allang niet meer thuishoren of dat ze ziek thuis komen te zitten omdat ze opgebrand zijn. De situatie escaleert en uiteindelijk kun je niet anders dan uit elkaar gaan.

Dit kunnen jullie voorkomen: ga in gesprek, bespreek samen wat jullie willen. Jullie kunnen bij het begin beginnen, toen deze situatie is ontstaan, of bij de huidige situatie. Het kan allebei en jullie mogen het bepalen.’

Over de mediator

Michiel Hordijk (45) is de initiator van de Mediation Supermarkt: een handig boek met uitleg, mediation of een leuk item voor de kinderen helpen om rust te vinden in een lastige periode. Als vader van een dochter uit een eerder huwelijk en een zoon in zijn huidige relatie staat hij zelf dagelijks voor de keuze hoe je omgaat in alle verschillende situaties op het werk en in je gezin. Wekelijks gaat hij op VIVA.nl in op een voorgelegde situatie en geeft hij een tip hoe met de situatie kan worden omgegaan. Heb je zelf een vraag of situatie die je wil voorleggen aan Michiel? Mail deze dan naar info@mediationsupermarkt.nl.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.