Money problems: 83 procent moet nog geld terugbetalen

geld uitlenen

Even een lunch voorschieten of het gezamenlijke cadeau halen voor die vriendin: het gebeurt vaak genoeg dat je geld uitleent. Niet erg, als je het maar snel weer terugkrijgt. Uit onderzoek* blijkt dat dat niet altijd het geval is.

Zo’n driekwart van de Nederlanders schiet geregeld geld voor aan anderen, zoals boodschappen (47 procent), cadeaus (44 procent) maar ook vaak genoeg om iemand uit de brand te helpen (43 procent). Helaas duurt het vaak gemiddeld langer dan een week voordat zij het voorgeschoten geld weer terug hebben: zo’n 46 procent moet er zo lang op wachten. Meestal vergeten we het simpelweg (61 procent), maar het kan ook zijn dat we het lastig vinden erover te beginnen. Daardoor zijn we elkaar inmiddels heel wat verschuldigd: 83 procent van de Nederlanders moet iemand nog een bedrag tot € 20 terugbetalen.

Reminder

Een appje sturen of gewoon even vragen wanneer je je geld terug kan verwachten: zo moeilijk is dat toch niet? Niets blijkt minder waar, meer dan een derde geeft aan het moeilijk te vinden om een reminder te sturen als ze geld hebben uitgeleend. Eén op de drie raakt hier ook geïrriteerd over en voor 16 procent is dit zelfs een reden om de vriendschap te beëindigen.

Confessions

Gedoe over geld maakt niet gelukkig, weten ook de VIVA-lezers. Je huisgenoot die extreem op de centen is, die ene vriendin die altijd haar portemonnee vergeet of je girl squad die een surpriseparty voor je organiseert en the day after jouw deel van de kosten opeist… 15x moneyconfessions.

Robyn (23): “Mijn huisgenoot 
is de gierigste persoon die ik ooit heb ontmoet. Ik heb altijd onbenullige discussies met haar. Zo vroeg ik laatst of ik een vuilniszak van het huis mocht gebruiken voor mijn 
eigen kamer, maar dat wilde ze niet. Ook toen we vorige week samen kookten en de kosten van de boodschappen wilden delen, ging het mis. Ik had de rijst gehaald, maar was het bonnetje van de supermarkt kwijtgeraakt. Ik zei: ‘Een pak rijst is volgens mij € 1,50, dus zullen we dat gewoon door twee 
delen?’ Maar nee, ze wilde 
per se dat ik eerst uitzocht 
hoe duur de rijst exact was 
geweest, en daarna konden 
we pas splitten. Het scheelde 
serieus zeven cent. Terwijl ik ook vaak dingen voor onze
gerechten uit mijn eigen kast haal, zoals tomatenpuree of bouillonblokjes, zonder dat ik 
er iets voor vraag.”

Babette (35): “Ik was op date met een jongen die ik kende via Tinder. Het was gezellig, maar na een paar wijntjes vond ik het mooi geweest. Hij rekende af en we verlieten de bar. Bij het afscheid vroeg hij me of ik een vervolgdate zag zitten. Ik zei eerlijk dat ik een leuke avond had gehad, maar het hierbij wilde laten. Geen probleem, zei hij, en we gaven elkaar drie kussen. Een uur later kreeg ik een appje van hem: of ik die € 12,50 nog even naar hem kon overmaken. Loser.”

Tamara (26): “Toen ik nog studeerde, ging ik vaak met mijn vriendengroep de kroeg in. Omdat we het niet breed 
hadden, gaven we om de beurt een rondje. Er was één meisje dat altijd 
‘toevallig’ net weg was als zij moest 
halen. Na een 
tijdje viel het zo op dat we maar een 
gezamenlijke pot zijn gaan maken.”

Dagmar (22): “Ik heb een vriendin die altijd opschept over hoeveel ze verdient en wat haar maandsalaris is. Toch is ze zo krenterig als wat. We spreken om en om bij 
elkaar af, maar als ze naar mij toe komt, moet ik meebetalen aan de benzinekosten. Als we uit eten gaan, treuzelt ze altijd met haar portemonnee of kan ze hem niet vinden, waardoor de situatie zo gênant wordt dat ik mijn pinpas er maar 
weer doorheen haal. Het gekke is dat ik nooit nee heb gezegd. Totdat ik op mijn bruiloft, waar zij daggast was, alleen een kaart kreeg. Geen cadeau, geen geld. Het gaat mij er niet om dat ik niks kreeg en als ze écht weinig te besteden had: prima. Maar waarom dan wel te koop lopen met haar hoge salaris? Ik heb onze vriendschap bewust laten doodbloeden.”

Dennis (25): “In de kantine op mijn werk ligt er voor alle collega’s brood voor de lunch. Hier wordt een bedrag van ons loon voor 
ingehouden. Prima geregeld en praktisch, want je hoeft zelf niets mee te nemen. Ik heb alleen één collega die het niet alleen eet als lunch, maar er ook uitgebreid van ontbijt. En aan het einde van de dag neemt hij vaak ook nog een paar boterhammen mee. Hoewel het er natuurlijk staat om gegeten te worden, vind ik het wel héél hebberig om er meteen drie maaltijden van te maken.”

Jessie (25): “Mijn vriend heeft een goed salaris en is daardoor 
makkelijk met geld. Te makkelijk, vind ik. Het irriteert me als hij weer eens bakken met geld weggooit door rondjes te geven aan onbekenden of overdreven dure cadeaus te kopen voor vrienden. Laatst was hij uitgenodigd voor een bruiloft van een jeugdvriendin die hij al jaren niet had gesproken. Hij kon er niet naartoe, maar maakte wel € 200 (!) naar haar over. Ik kon me niet inhouden en vroeg of dat nou echt nodig was. Hij werd chagrijnig en zei dat ik me druk maakte om niets. Sindsdien bemoei ik me niet meer met zijn geldzaken. Hij zoekt het maar uit.”

Alexander (23): “Met een grote groep vrienden waren we op vakantie in Italië, waar we elke avond uit eten gingen. We spraken af dat iedereen zijn eigen gerechten zou betalen. Saskia bestelde nooit een voorgerecht, omdat ze anders haar hoofd-gerecht niet op zou krijgen. Maar ondertussen at ze wel van iedereen mee: minstens zo veel als een compleet voorgerecht. De eerste avonden dacht ik nog dat het toeval was, maar toen ik erop bleef letten, zag ik dat ze elke dag hetzelfde trucje herhaalde. Ik had geen zin om een scène te schoppen, maar vond het echt belachelijk.”

Nancy (27): “Ik heb 
in een restaurant 
gewerkt waar we 
vaak flinke fooien kregen. Die werden altijd aan het eind van de maand 
verdeeld over het personeel. Er leek echter op mysterieuze wijze weleens wat te verdwijnen. Na een paar maanden was ik er zo klaar mee dat 
ik zo weinig overhield dat ik daarna regelmatig mijn fooien 
in eigen zak heb 
gestoken.”

Naomi (36): “Ik ga af en toe uit eten met een goede vriend die er altijd op staat om voor mij te betalen. Omdat ik een vrouw ben, wil hij blijkbaar de gentleman uithangen, ook al zijn we gewoon vrienden. Lief, maar ik ben daar te onafhankelijk voor. Mannen hoeven van mij niet te betalen. Als je met vrienden gaat eten, split je de rekening, punt. Inmiddels heb ik er een oplossing voor: ik let altijd op hoeveel hij afrekent en maak 
de dag erna de helft over.”

Yvanca (24): “Mijn beste vriendin T. werd 24 en vriendin D. en ik besloten om samen 24 cadeaus te kopen. We zouden er allebei twaalf halen en evenveel geld uitgeven. Zo gezegd, zo gedaan. Toen T. haar cadeaus uitpakte, wist ik niet wat ik zag. D. had blijkbaar haar kast leeg getrokken en alles – beautyproducten die ergens gratis bij hadden 
gezeten, cadeaus waarvan ik toevallig wist dat ze die van 
familie had gekregen – opnieuw ingepakt. Ik kon het niet laten en confronteerde haar ermee. Ze gaf toe, maar snapte mijn probleem niet. De waarde van de cadeaus was toch evenveel als afgesproken?”

Carla (31): “Mijn oom en tante hebben het woord gierig uitgevonden. Ooit vierden we met een groep familieleden kerst bij hen thuis. Dat dat bij voorbaat het slechtste plan ooit was, wist ik 
eigenlijk al, en dat bleek ook. Het was steenkoud in huis, want de verwarming mocht niet aan. ‘Wij doen altijd een extra trui aan,’ kregen we te horen. Na de koffie en thee werd er niets anders 
geschonken. Pas toen erom gevraagd werd, haalden ze schoor-
voetend frisdrank uit de kast. De uitsmijter kwam na afloop van de avond: iedereen werd geacht zijn drankjes af te rekenen. 
Absurd! Ten eerste had iedereen al een eigen gerecht meegenomen. Ten tweede was het bij hen thuis, dus zij hadden als enige geen reiskosten. En tot slot is het gewoon ontzettend ongastvrij.”

Kay (23): “Het afgelopen jaar was erg hectisch. Ik studeerde 
af en was mantelzorger van een familielid, waardoor ik geen tijd had om mijn verjaardag te 
vieren. Als verrassing namen mijn zes beste vriendinnen me afgelopen week mee uit eten. Daarna was er een surprise-party waar nog meer vrienden waren. Met z’n allen hadden 
ze een leuk cadeau geregeld. 
Superlief, tot een vriendin me een paar dagen later een 
bericht stuurde in de groepsapp: of ik 1/7 van de kosten van het eten en het feest wilde over-maken. Voorzichtig heb ik 
gezegd dat de eetkosten voor mij als verrassing kwamen en van het feest wist ik niet eens iets af. En aangezien ik pas over een tijd fulltime ga werken, ben ik op dit moment voorzichtig met geld uitgeven. Een van mijn vriendinnen noemde me ondankbaar. Een ander gaf aan spijt te hebben dat ze een feest had georganiseerd. Ik denk dat ik het bedrag maar overmaak, maar ik weet niet goed hoe ik kan aangeven dat ik die onverwachte kosten niet fijn vond en die in de toekomst liever wil voorkomen. Ik ben niet gierig, maar ik wil liever zelf de keuze hebben of ik geld uitgeef.”

Fabienne (30): “Ik ben al mijn hele leven vegetariër. Bij etentjes wordt daar alleen weinig rekening mee gehouden. Daarmee doel ik niet op het menu, maar op de kosten. Regelmatig wordt de 
rekening ‘eerlijk’ gesplit, terwijl niemand er rekening mee houdt dat mijn gerechten bijna altijd goedkoper zijn. Een keer is dat niet erg, maar al met al scheelt het best veel geld. Ik probeer al een tijdje moed bij elkaar te schrapen om mijn mond open te trekken, maar ik heb het lef er niet voor. Straks vindt iedereen me gierig.”

Wendy (28): “Afgelopen zomer gingen we weer eens ouderwets met het hele gezin op vakantie. De vriend van mijn zus ging ook mee. Ik kan het prima met hem vinden, dus dat hij erbij was, vond ik alleen maar leuk. Totdat hij bij elke kleine uitgave moeilijk ging doen omdat hij niet te veel wilde uitgeven. Terwijl mijn 
ouders nota bene zijn vlucht hadden betaald! Hij ging zo ver dat hij zelfs vergeleek in welke supermarkt een fles water het minst kostte. Om moe van te worden, echt. De volgende keer mag hij van mij thuisblijven.”

Dylan (22): “Ik zou naar de bioscoop gaan met Bram, een maat 
van me. We spraken af dat ik kaarten zou reserveren. Op het 
laatste moment belde hij me op: hij kon toch niet. Snel belde ik iemand anders. Eigenlijk had die helemaal geen zin, maar 
ik zei: kom nou maar, het kaartje is er toch al. Toen ik Bram vroeg of hij het geld wilde overmaken, weigerde hij. Hij vond dat de kosten voor mijn rekening waren. Een flinke naaistreek, want ik kon op dat moment moeilijk nog die andere vriend – die zelf niet eens echt wilde – laten betalen. Ik ben nog twee weken boos geweest.”

* Bron onderzoek DirectResearch | Tekst Jessica Sindelka en Katy Boer

Lees ook: 

Sparen of spenden: hoe ga jij met je geld om?