Gelijk hoef je niet te halen

‘Als je gesprekspartner niet volwassen gedraagt, wees jíj dan de volwassene,’ adviseerde mijn moeder me vroeger altijd. Dat probeer ik nog steeds, maar het blijkt niet altijd zo makkelijk te zijn.

Frustratie
Ik zie er meestal geen been in om het op de spits te drijven. ‘Gelijk hoef je niet te halen,’ is nog zo’n heerlijke dooddoener waarmee ik ben opgevoed, evenals: ‘Als je zelf weet dat je gelijk hebt, is het goed.’ Maar dat is niet altijd zo. Soms is het verdomde frustrerend als je weet dat je gelijk hebt, maar als de ander het weigert te begrijpen. Vaak zijn de situaties waarin dat gebeurt veel te complex en zitten er allerlei emoties in verweven die het nog wat moeilijker maken, dus demonstreer ik het aan de hand van een simpel voorbeeldje. O yeah. Een voorbeeldje.

Rik en Bram
Rik en Bram zijn al een uur aan het badmintonnen. Ze besluiten even te stoppen en te gaan lunchen. Rik legt de shuttle netjes op tafel, maar als ze terugkomen is het ding verdwenen.
‘Waar is de shuttle?’ vraagt Bram.
Rik zoekt onder tafel. Misschien is hij eraf gewaaid? Maar het rotding lijkt wel opgelost in de lucht. ‘Ik had hem hier neergelegd,’ zegt Rik.
‘Nou, hij ligt er anders niet.’
‘Nee, dat zie ik.’
‘Dan lijkt het me logisch dat je hem niet hier hebt neergelegd.’
‘Nou ja.’
‘Dus?’
Rik fronst. ‘Dus wat?’
‘Dus waar kun je hem nog meer neergelegd hebben?’
Rik begint zich een beetje boos te maken. ‘Nergens. Ik heb hem híer neergelegd.’
‘Weet je het zeker?’ Bram gelooft hem duidelijk niet.
‘Já!’ roept Rik uit.
‘Nou, dan moeten we maar iets anders gaan doen…’ Bram draait zich zuchtend om en Rik trekt uit frustratie een scheel gezicht naar zijn rug.

ARGH
Natuurlijk is de fucking kat er gewoon met die shuttle vandoor gegaan, maar ja, maak dat Bram maar eens duidelijk. Of de persoon die beweert dat jij je bestand niet hebt opgeslagen, terwijl ctrl+s zo’n automatisme voor je is dat je het in je slaap nog doet. Of iets vergelijkbaars. Je gaat niet tot in den treure herhalen dat je die shuttle daar echt hebt neergelegd / dat bestand heus wel hebt opgeslagen, je bent toch geen imbeciel / je verdomme zeker wist dat er ‘axeshift imba’ stond, stomme klote-captcha.

Ja maar… ja maar…
Of nog erger: goed, Rik heeft een steekje laten vallen en krijgt vervolgens een preek van Bram… terwijl Bram zelf vorige week nog exáct hetzelfde heeft gedaan. En Rik heeft er toen niets van gezegd, omdat hij niet vond dat dat nodig was. Of hij vond het niet belangrijk genoeg om er een punt van te maken. Bram zag immers zelf al in dat hij het niet goed had gedaan. Dat was al genoeg, toch? Nou, niet dus. En wat doe je in zo’n geval als je Rik bent? Ik bedoel, je gaat niet zeggen: ‘Nou, jij deed vorige week anders precies ditzelfde, en toen zei ik er óók niks van.’ Dan is het net alsof je met terugwerkende kracht dankbaarheid eist. Je gaat bijna wensen dat je er vorige week wél iets van had gezegd, maarja, dan word je die betweter die je niet wilde worden. Die dude die op twitter dt-fouten verbetert bij mensen die hij helemaal niet kent. Die wil je niet worden. Dus wat doe je? Je zegt sorry. En het zal niet weer gebeuren. En het was inderdaad stom.

Gelijk hoef je niet te halen, maar het zou wel prettig zijn als meer mensen er zo over zouden denken. (Zo, heb ik toch nog een klein beetje mijn gelijk gehaald.)

Foto: DezCreates’