Grootouders zijn verschrikkelijk

geen

Het stelletje bevriende moeders op de bank in onze huiskamer was het roerend met elkaar eens: grootouders zijn verschrikkelijk. Ondanks dat ik ze eens goed op hun nummer besloot te zetten door het drietal erop te wijzen dat zij uiteindelijk ook potentiële grootmoeders zijn, moest ik het beamen: sinds mijn ouders grootouders zijn geworden, gaat het regelmatig wat stroef tussen ons. Waarom eigenlijk?

Moeilijk
Ze hebben hun best gedaan me goed op te voeden.  Een kind grootbrengen is moeilijk, zeker als ik het ben. Iemand die beweert bij zijn kinderen nooit iets fout te doen, moet je wantrouwen. Zoiets kán gewoon niet. Ik durf het ook niet meer te zeggen, ondanks dat ik vroeger heel hard riep dat ik het allemaal veel beter zou doen dan mijn eigen ouders. Waarschijnlijk krijg ik datzelfde over een paar jaar van mijn eigen kroost ook weer te horen.

Behang
Mijn vader en moeder heb ik inmiddels vergeven voor wat ze allemaal aan mij hebben verkloot. Gelukkig maar, want sinds ze grootouders zijn zit ik ten opzichte van mijn ouders met compleet nieuwe ergernissen. Moet ik bij mijn kinderen al vaak tot tien tellen, sinds mijn ouders hun opa en oma zijn kan ik ze zowat iedere keer dat ik ze zie wel achter het behang plakken, omdat ze altijd kritiek hebben op de dingen die ze in mijn ogen zelf net zo goed fout deden.

Inzicht
Ik heb me resoluut voorgenomen mijn ouders nooit de deur te zullen wijzen, maar soms maken ze het me ontzettend moeilijk. Daarom mopperde ik onlangs dat als ik opa mag worden, ik het allemaal heel anders zal doen. Alleen bedacht ik me daarna dat ik zoiets al een keer eerder had gezegd toen het nog over mijn toekomstige ouderschap ging. En wat kwam er uiteindelijk van mijn belofte aan de toekomstige generatie? Niets. Dat zette me aan het denken: zal ik het dan allemaal echt zo anders doen wanneer ik grootvader ben? Waarschijnlijk niet.

Onvoorwaardelijke liefde, not!
Je denkt het recht te hebben op de onvoorwaardelijke liefde van je ouders. Je verwacht dat het nooit anders zal zijn. Maar ik zag die ouderliefde ineens doorschuiven van mij naar mijn kinderen. Voor mijn ouders doe ik er ineens veel minder toe en dat voel ik. Het is helemaal niet leuk dat hun liefde achteraf verbonden was met mijn leeftijd en dus toch voorwaardelijk bleek. Misschien heeft het een reden dat het zo gaat en is het een natuurlijk proces dat ons helpt emotioneel los te komen van onze ouders. Het zijn oude mensen, op een dag zijn ze er niet meer.

Vervelende zeur
Daarom durf ik niet meer te beweren dat ik het allemaal anders ga doen als ik kleinkinderen krijg. Mocht ik opa worden, dan word ik hoogstwaarschijnlijk ook zo’n vervelende zeur die het altijd beter weet en die blij mag zijn als hij zijn kleinkinderen mag blijven zien. Het hoort blijkbaar bij de verrotte cirkel van het leven en daar is geen ontkomen aan.

CC foto: grisha_21