Hallo baas, ik ben ziek

Mijn longen voelen aan als een volle stofzuiger. Het is alsof iemand een wasknijper op mijn hersenen heeft gezet en nu tevreden een kampvuurtje zit te stoken in mijn ogen. Me lang ergens op concentreren lukt me niet. Nu ik me zo beroerd voel gaat het me toch niet lukken om zinnig werk af te leveren. Zal ik me dan maar ziek melden?

Ziek melden
Het is een vraag waar ik niet makkelijk op kan antwoorden. Ik hoef me niet zo heel vaak ziek te melden. Het komt hooguit eens per jaar voor. Maar telkens is het een hele opgave om de beslissing te nemen. In plaats van goedgemutst mijn collega’s een goedemorgen te wensen om vervolgens de dag op mijn bureaustoel door te brengen, lig ik nog in bed met mijn mobiel en zoek ik het nummer op van mijn baas.

Toneelstukje
Als de verbinding tot stand is gebracht, is het alsof ik een toneelstukje moet opvoeren. Ik wil namelijk niet overkomen als iemand die spijbelt. Ook wil ik niet te ziek klinken. Mijn baas zou kunnen gaan denken dat ik me aanstel als ik hem doofhoest. ‘Goedemorgen,’ zeg ik terwijl het helemaal niet zo’n goedemorgen is. Eigenlijk hoef ik niets te zeggen, want dat ik hem zo vroeg al bel zegt genoeg. Als ik me ziek heb gemeld wenst hij me beterschap. Het helpt, want ik voel me meteen een heel stuk beter.

Schuldgevoel
Daar voel ik me dan ook meteen weer schuldig over, want ben ik eigenlijk wel ziek genoeg om thuis te blijven? Stel ik me niet gewoon aan? Ik heb collega’s die nooit ziek zijn, die zich niet eens ziek melden als ze er binnen een dag een doos tissues doorheen jagen. Niet komen opdagen voor je werk, dat doe je alleen wanneer je echt niet anders kan. Dan moet je bijvoorbeeld aan het toilet gekluisterd zijn, of fikse koorts hebben waarbij de temperatuur oploopt tot zomerse waarden van het Saharaklimaat.

Koorts
Ik heb mijn temperatuur wel gemeten, meerdere keren zelfs, want ik heb een oorthermometer die onbetrouwbaar is. Hij geeft als ik een aantal keer kort na elkaar meet telkens een andere waarde aan. Of mijn brein ligt te bakken in mijn schedelpan, of ik lijd aan onderkoeling. Het gemiddelde zegt juist dat ik qua lichaamstemperatuur helemaal niets mankeer. Mijn vrouw gelooft dat je alleen rectaal iemands temperatuur precies kunt meten. Dus vroeg ik haar of ze dat bij me wilde doen.

‘Kan niet,’ antwoordde ze. ‘We hebben niet de juiste thermometer daarvoor. Maar als jij uit jezelf aan mij vraagt of ik een voorwerp in je anus wil steken, dan weet ik het wel zeker hoor. Jij bent echt ziek. Beterschap lieverd.’

CC foto: Olga Palma