Het Briefje

Vrijdagavond was Mauro te gast bij Pauw en Witteman. Je weet wel, de uitgeprocedeerde asielzoeker met een Limburgse accent zo vet als een rijstevlaai.

Zijn toekomst
Hij zat daar aan tafel, samen met zijn moeder. Tegenover hem zat Henk Bleker, staatssecretaris van Landbouw en lid van de politieke partij die een dag later zou beslissen over zijn toekomst, en of die toekomst in Angola zou liggen, of in Nederland.

En wat doe je eraan
Bleker moest uitleggen waarom Gerd Leers, minister van integratie, geen uitzondering voor Mauro wilde maken, die al acht jaar in Nederland woonde en beter ingeburgerd was dan menig autochtoon. Bleker stamelde dingen over recht, en handhaving van de wetten, waar het CDA ook niet blij mee was, maar ja, beleid is beleid en wat doe je eraan.

En al die tijd keek hij Mauro niet aan. Hij praatte over hem alsof hij er niet was. Het was beschamend.

Een briefje over tafel
Maar het allerbeschamendste moest nog komen. Bleker vertelde dat hij zaterdag, na het partijcongres, lekker naar FC Twente – PSV zou gaan, en dat hij zich daar erg op verheugde. Even later schoof hij een briefje over tafel, richting Mauro. Jeroen Pauw zag het, en vroeg Mauro het briefje voor te lezen.

‘Als je (met je moeder) meewilt naar FC Twente-PSV, dan kan dat.’

Jarenlang vechten
Dat stond er op het briefje. Het briefje aan Mauro, een jongen die al jarenlang vecht om in Nederland te mogen blijven. Die niets liever wil dan als volleerd burger meedraaien in deze maatschappij. In het land waar zijn familie woont, zijn vrienden, waar hij op voetbal zit en waar hij een vervolgopleiding wil doen.

Stijlloze vertoning
Maar dat mag niet van het CDA, de VVD en de PVV. En dus moet Mauro naar een land waar hij niks heeft. Waar hij geboren is, maar wat allang zijn vaderland niet meer is. Maar gelukkig, GELUKKIG, mag hij voordat hij op het vliegveld gezet wordt richting Afrika, nog wel mee naar een voetbalwedstrijd. Want die CDA’ers zijn de beroerdste niet hoor.

Wát een smakeloosheid. Wat een stijlloze vertoning. Je kunt als minister van dit kabinet je gezicht niet meer redden bij Mauro, en bij al die mensen in het land die vinden dat hij hier hoort. Alsof je zo’n jongen nog kunt paaien met tweeëntwintig mannen die over een grasveld hobbelen.

Ik moest een beetje overgeven in mijn mond van zoveel hypocrisie.

CC Foto: still uit filmpje