Hier scheiden onze wegen

Het is officieel. Een paar dagen geleden kwam het akelige bericht. ‘Hij is overleden’. Niet geheel onverwacht, maar we hadden zo gehoopt dat hij nog een jaartje zou volhouden.

Toegegeven, aan de Renault Megane van mijn vriend zaten meer onderdelen die vervangen moesten worden dan dat er nog goed waren. Af en toe vielen er onderdelen af, zoals het nummerbord en de letters. Ironisch genoeg stond er alleen nog ‘ault’, in plaats van ‘Renault’. Maar ondanks alles had ik verwacht dat hij het langer zou volhouden dan mijn verschoten rood/roze Opel Crossa. Maar het was op, hij kon niet meer.

De held op wielen
Totdat er een nieuwe auto voor de deur staat moeten we het dus met de Crossa doen. Het stuur kraakt, het ding is vochtig, er brandt een storingslampje en de benzinemeter is stuk. Twee keer heeft ze me laten staan en ik geloof dat zo’n beetje alles wat erop en erin zit al eens vervangen is. Volgens mij is dit geen kwestie van ‘ik kan niet meer’, maar ‘ik wil niet meer’, want verschillende monteurs hebben al naar de oorzaak gezocht van het brandende storingslampje, maar die schijnt er niet te zijn.

Ze kwam van ver
Het lijkt niet zo moeilijk om een nieuwe auto te vinden, maar omdat ik over weinig tot geen rijtalent beschik, rij ik in een automaat. De auto moet dus een automaat zijn én in ons budget vallen. Zo ben ik ook aan de Crossa gekomen. Mijn moeder en ik zijn het halve land afgereden om het barrel te bekijken.

Verkoper: ‘Hoe vind je hem?’
Ik: ‘Tja. Ik dacht dat ie rood was, maar ik hou ook wel van roze.’
Moeder: ‘Mogen we even onder de motorkap kijken? ’
Verkoper: ‘Maar natuurlijk’

Dat ging gesmeerd
Dit was het moment waarop de Opel Crossa door de mand had moeten vallen, want het leek wel of er een tank olie was ontploft onder de motorkap. Ik dacht dat hij gewoon goed gesmeerd was.

Ik: ‘Nou, eh, volgens mij zit alles erin, hij zit goed vol!’
Verkoper: ‘Wil je er nog even in rijden?’

Toen ik de bekleding en de lampjes en meters op het dashboard zag was ik om. Alles was rood en prachtig en bijzonder en dit had ik nog nóóit gezien! Bovendien wilde ik dat hele eind niet voor niets gereden hebben.

Afscheid
Nu staat ze hier dus alweer twee jaar. Na alles wat we samen hebben meegemaakt, had ik niet verwacht dat ze me nog steeds van dienst zou zijn. Al gaat het soms niet van harte, ze brengt me nog steeds thuis. Hoewel ze de Renault overleefd heeft, zou het nu weleens gebeurd kunnen zijn. Vrijdag moet ze voor de keuring.

Ik denk dat ik maar alvast afscheid moet nemen en vasthouden aan de gedachte dat áls het straks zover komt ze niet in haar eentje, maar met haar beste maatje op het autokerkhof eindigt. Het is dus blijkbaar precies zoals ze zeggen. ‘Ik kan niet ligt op het kerhof en ik wil niet ligt ernaast.’

© Beeld: privébezit