Hoe vervoert men een vibo

Tientallen keren heb ik al voor de kast gestaan, met glazige ogen starend naar het pakketje op de bovenste plank. Ik had ‘my precious’ al gespot. Maanden van tevoren. Rood, robuust in de hand liggend en glimmend in het tl-licht: The G-Bunny Turbo Vibe.

Het hoogtepunt van mijn stagiaireloopbaan brak afgelopen vrijdag aan: de tombola. Stel je de grootste berg mascara, shampoo, oorbellen, sjaaltjes, haarlak en nagellak voor. Daar omheen een roedel likkebaardende blondjes en Jan.

My precious
Het hele jaar kijkt de redactie reikhalzend uit naar dit moment. We hebben de kast in de hoek zien groeien tot het multiplex achterwandje bol ging staan. Een jaar lang perspakketten, promotiesnuisterijen en samples hamsteren wordt tijdens de tombola beloond. Soms wierpen we even sluiks een blik in de kast, gewoon om alvast even te kijken wat ons te wachten zou staan. Maar op dag één was ik er al uit: The G-Bunny was mijn doelwit.

Omdat ik daar gewoon recht op heb
In een grote kring staan we handenwrijvend om de uitgestalde goodies op tafel. Eén voor één mogen we iets van de tafel uitzoeken en natuurlijk ben ik als laatste aan de beurt. De eerste kiest een föhn, best. De tweede kiest een haarverzorgingpakket, prima. De derde twijfelt, ijsbeert een rondje om de tafel en komt tot stilstand voor MIJN oogappel. Ik voel een lichte paniek opkomen. Ze gaat toch niet voor de G-Bunny hè? Ze buigt over de tafel en grist een draadloze muis met bijpassende muismat weg. Ik kan weer rustig uitademen. Als enige vrijgezel op de redactie, die iedere maandag de verhalen over romantische uitstapjes en stomende sekspartijen met vriendjes moet aanhoren, vind ik toch een beetje dat ik soort van recht heb op die trillende rode vleesvervanger. 

Iedereen blijft braaf doosjes parfum, boeken en make-up van de tafel pakken. Ik zie bij iedere beurt alle blikken naar het grote rode gevaarte gaan, maar het lijkt wel alsof niemand ermee aan de haal durft te gaan. Dan breekt mijn moment aan. Nonchalant schrijd ik naar voren, voor de vorm laat ik mijn blik nog even over de tafel glijden en ik wrijf eens bedenkelijk over mijn kin. Die rooie rakker gaat mooi met mij mee naar huis!

Mijn enorme bobbel
En dáár zit het knelpunt. Niet dat ik in het bijzijn van collega’s juichend een vibrator confisqueer, maar hoe krijg ik hem mee naar huis? Ik heb geen tas bij me. Daar had ik even niet aan gedacht toen ik met trillende handjes de Bunny van tafel pakte alsof het een Oscar was. Enfin, een half uur later sta ik op perron drie, met een grote bobbel onder mijn jas.

Mijn rits is onderweg naar het station gesneuveld op navelhoogte. De knalrode rechthoekige doos met pikant geklede dame erop prikt in mijn ribbenkast. Door de opening in mijn jas piept de bovenkant van de doos met daarin een plastic raampje waar G-Bunny door naar buiten kijkt. Ik slalom snelwandelend en licht voorovergebogen over het perron, alle blikken gericht op mijn kierende jas. Ik voel me net Osama die met een staaf dynamiet onder zijn jurk een rondje om het Witte Huis rent. Mensen ruiken het als je iets te verbergen hebt en staren schaamteloos.

Is dat een vibo onder je jas, of ben je gewoon blij me te zien?
Het begint te miezeren. De trein heeft vertraging en het perron stroomt vol. Onder het afdakje wordt het knus. Als de meneer voor mij zich geïrriteerd omdraait om te kijken wat er in zijn rug prikt stijgt het bloed naar mijn wangen. Als ik de twee wagons tellende lilliputtertrein het perron op zie rollen slaat de paniek toe.

Geen gleuf of sok is groot genoeg
Ik kijk om me heen en zie een klef krantje verlaten over een bankje hangen. Zal ik G-Bunny in de krant rollen, postzegel erop, en naar mijn huis versturen per post? Maar geen gleuf is zo groot dat Bunny erin past (brievenbusgleuf hè). Ik laat me meevoeren met de meute de trein in. Gelukkig kan ik nog een van de weinige zitplaatsen bemachtigen. Zodra ik zo onopvallend mogelijk neerzijg schieten drie paar ogen mijn kier in. Zou ie in mijn sok passen? Dan springt in ieder geval de zus van Kim Holland op de doos niet meer zo in het oog…

Het stralende- nee, trillende middelpunt
Er zit maar één ding op. Na tien minuten paranoïde en met het zweet tussen mijn samengeknepen billen mijn verdachte pakketje met mijn leven te hebben beschermd, wurm ik G-Bunny Turbo Vibe uit mijn knellende jas.  Ik geef de pottenkijkers wat ze willen en leg de doos op mijn knieën. Ik haal mijn mp3 speler uit mijn jaszak, zet de koptelefoon op en sluit mijn ogen voor gechoqueerde oma’s, melige pubers en van het lachen in hun appeltje stikkende kantoorpikken.  Het uur dat volgde was ik het stralende- nee, trillende middelpunt van de coupé. Mensen, geef je ogen maar de kost, lach maar smakelijk, geniet van het uitzicht. Ik kan u verzekeren: wie het laatst geniet, geniet het best.

CC foto: oimax