Hopeloze belofte

Soms besef ik in een flits hoe leuk het leven is. Ik vergeet het zo nu en dan, bijvoorbeeld wanneer ik me doordeweeks de hele dag en een deel van de avond uit de naad heb gewerkt en dan ook nog een uur terug naar huis moet karren in mijn autootje, op een onchristelijk tijdstip waarop iedereen allang voor de buis hangt en zijn avondeten al bijna helemaal verteerd heeft.

Dronken babbels
Maar als er een vriendin komt logeren die heerlijk schaamteloos alle kastjes opentrekt omdat ze zich zo thuisvoelt in mijn huis, als ik ’s avonds op het balkon van de laatste straaltjes avondzon geniet met een glas witte wijn in mijn hand, als ik om drie uur ’s nachts eindelijk dat ene goede idee voor een verhaal op papier heb gekregen: dán realiseer ik me hoe fijn het eigenlijk is. Ik kan er eindeloze aangeschoten gesprekken over voeren met vriendinnen.

Beanstigend en hoopgevend
Wij zijn de generatie die nu het geld moet gaan verdienen. We kunnen niet meer leunen op de studiefinanciering die iedere maand wordt gestort, we kunnen niet meer aanlummelen met een bijbaantje of zeuren bij onze ouders om meer zakgeld. Beangstigend, dat is het juiste woord. Maar tegelijkertijd opent het heel veel deuren. Ik ben niet meer afhankelijk van mijn ouders of van de staat; ik verdien mijn eigen geld en betaal mijn eigen lasten. En het leuke is: als ik heel graag die ene supertoffe jurk wil kopen (ik bedoel, kijk hem daar nou hangen, hij zou me fantastisch staan!) dan kán dat gewoon.

1,7 kind en een golden retriever
Mijn studiegenootjes en ik maken een rare tijd door. We zijn allemaal aan het werk. Ineens. We verdienen geld. We hebben een baan, maar er zijn nog zoveel mogelijkheden. Stel je voor, over tien jaar wonen we misschien in een nieuwbouwkoophuis met 1,7 kind en een golden retriever. Of misschien over twee jaar al, wie weet? Of misschien modderen we wel gewoon op dezelfde manier aan als nu: mopperend, dromend, hopend. We zijn allemaal veelbelovend, we hebben potentieel. Ik droom net zo hard mee. Het ene moment ben ik ervan overtuigd dat ik een bestselling auteur word en het volgende moment ben ik bang om de verkeerde keuze te maken en eenzaam en succesloos achter te blijven.

I’m on top of the world!
Wat is het punt van deze blog? Weet je, daar ben ik zelf ook niet helemaal zeker van. Ik heb namelijk net weer zo’n halfaangeschoten ‘wat als’-gesprek gehad. Mijn vriend en vriendin staan nu samen te koken en te geinen. De zon is net ondergegaan en verlicht de hemel nog een klein beetje, waardoor de wolken op schaduwen lijken. En op dit moment weet ik het zeker: alles kan. Alles is mogelijk. We zijn jong, we zijn dronken en we kunnen alles.
Zo, en nu neem ik nog een wijntje. Fijn weekend!