Hou toch eens op met zeuren

geen

Mijn vriendin Dianne, moeder van een identieke tweeling, wordt altijd een beetje dwars van mensen die naar de bekende weg vragen “Goh, is dat een tweeling?”. Haar antwoord “Nee, het was eigenlijk een drieling maar ik heb er eentje vermoord. Ik houd niet van oneven aantallen” is altijd goed voor een lachsalvo.

Toonbeeld van perfectie
Vreemd genoeg moeten mensen meestal helemaal niet lachen als ik in antwoord op de vraag “Goh, ben jij organizer? Dan is het is bij jou zeker wel vreselijk netjes thuis!” antwoord dat ik in een gore zwijnenstal leef. Zwijgend ongeloof is mijn deel. Opgetrokken wenkbrauwen bovendien. Tot ik ze uit hun lijden help: “Nee hoor, het is best netjes bij mij thuis.” Natuurlijk mag je een opruimboekenschrijfster verwachten dat ze een opgeruimde natuur heeft. Maar ik heb lange tijd geen journalisten bij mij thuis durven uitnodigen omdat ze verwachten dat mijn huis het toonbeeld van perfectie is. Zo’n huiskamer uit VT Wonen met glanzende vloeren en strakke lege tafels, waar nooit een krantje slingert en de kat decoratief bij de gordijnen kleurt. Vergeet het maar, als ik dat wil bereiken moet ik mijn vriend en kinderen de deur uit doen.

Hutspot en hamsterpoep
Op sommige momenten lijkt het alsof er bij mij thuis een fragmentatiebom van kinderspeelgoed is ontploft, plakt er hutspot aan de onderkant van de tafel, vind ik hamsterpoepjes tussen de kussens van de bank en zitten er vette vingers op de magnetron. So be it. Er komt altijd weer een moment waarop het wel opgeruimd en schoon is. Want ik heb een prima werkend wekelijks schoonmaakschema en alles in huis komt uiteindelijk weer op zijn vaste plek terecht. Zelfs mijn kinderen beginnen dat principe te snappen. Maar ik weiger om in de stress te schieten van rommel en ik maak er al helemaal geen ruzie over. Dat kan ik echt iedereen aanraden.

Flow in je huis
Want er wordt wat gezeurd en gemopperd over het huishouden. En altijd door vrouwen. Ik krijg regelmatig de vraag of ik een rommelige echtgenoot of kind wil opvoeden tot een opgeruimd type, omdat mopperen en zeuren blijkbaar niet helpt. Neu, dat gaat niet lukken. Maar ik kan ze wel leren om er op een andere manier mee om te gaan. Bijvoorbeeld door niet alles vóór je kinderen op te ruimen, maar het samen met ze te doen en er een leuk spelletje van te maken. Door een foto te maken van een een opgeruimde kinderkamer en die op de deur te plakken, dan weten ze wat je van ze verwacht. Door kijken naar de flow in je huis (waar hoopt rommel zich op?) en de opbergmogelijkheden daar op aan te passen. Gooit hij zijn sleutels en kleingeld altijd in de keuken neer? Maak dáár dan een la waar je het inschuift. Beetje omdenken in plaats van mekkeren.

foto: privébezit