Ik betaal!

geen

Als ik uit eten wil en mijn beste vriendin heeft er geen geld voor, dan trakteer ik. Vanzelfsprekend! Zodra de royalties van mijn eerste boek worden gestort, neem ik mijn hele familie mee uit eten. Natuurlijk! Maar als een vriendin de sushi betaalt omdat ik geen briefgeld bij me heb, stort ik het ‘s avonds stiekem terug op haar rekening.

Snoepen van de spaar
Het liefst betaal ik altijd alles voor iedereen. Geld is er om samen leuke dingen van te doen, vind ik. Sparen doe ik ook wel, maar niet op het gierige af. Als het verjaardagscadeautje voor een vriendin een keer duurder uitvalt dan ik had voorzien, breek ik met alle liefde mijn spaarrekening aan voor de boodschappen. Het probleem is alleen dat ik me onwijs bezwaard voel als mensen geld voor mij uitgeven. Vooral als dat veel geld is.

Zolang ik het maar ben
Zelf leef ik naar de regel: als een ander voor me betaalt, betaal ik de volgende keer. Alleen is het voor mijn omgeving best frustrerend dat ik dat andersom eigenlijk niet accepteer. Ik sla het geld af dat mijn vrienden me aanbieden om de rekening te vereffenen. ‘Wat maakt het uit wie het eten betaalt?’ vraag ik nonchalant, terwijl ik de rekening naar me toe trek. Ondertussen voeg ik daar in gedachten aan toe: ‘Zolang ik het maar ben.’ Fout, ik weet het. Soms moet je het anderen ook gunnen om iets voor je te doen.

Traktatie bij de Gouden Boogjes
De laatste keer dat iemand me iets aanbood, heb ik me dus verbeten en het geaccepteerd. Het zat zo: ik was met mijn beste vriendin Lisje B op een boekpresentatie (in Etten-fucking-Leur). Daar kwamen we in gesprek met een meisje dat met de trein was. Omdat we met z’n tweeën waren, zouden we even meelopen naar het station. Gewoon, omdat we dat wel zo veilig vonden. Alleen bleek het station onvindbaar. Daarom boden we haar een lift aan naar Amersfoort, waar we toch naartoe moesten en waar ik het station wél kan vinden. ‘Wat fijn,’ riep onze lifter uit.
We moesten alleen nog even langs een fastfoodketen met gouden boogjes, want we hadden nog niets gegeten. Onze lifter(es) riep: ‘Ik betaal het eten wel, als bedankje.’
‘Nee, dat hoeft niet,’ wuifde ik het aanbod weg, mijn pinpas in de aanslag.
‘Dat wil ik,’ hield ze vol. ‘Als bedankje.’
Lisje B porde me in mijn zij en ik beet op mijn lip. Soms moet je het anderen gunnen, toch?
‘Dank je,’ zei ik daarom. ‘Lief van je.’

Zie je, ik leer het wel.

Heb jij moeite om lieve gebaren die geld kosten te accepteren of juist niet?