Imanuelle Grives: ‘Ik hou er niet van om gepusht te worden’

imanuelle grives

Het gaat lekker met de carrière van actrice Imanuelle Grives. Nu dat privéleven nog. ‘Ik vermaak me heus wel qua mannen. Er is alleen niet één iemand van wie ik zeg: volgend jaar sta ik voor het altaar.’

Tekst: Jill Waas | Foto’s: Tom ten Seldam

Gooi er een kwartje in en ze ratelt aan één stuk door. De 33-jarige Imanuelle Grives heeft energie voor tien en vertelt op zo’n smakelijke en beeldende manier dat je niet anders kunt dan aan haar lippen hangen. Ze vond het altijd al leuk om te entertainen, maar besefte pas dat dit een serieuze carrièreoptie was toen ze al lang en breed aan een studie maatschappelijk werk en dienstverlening was begonnen. Die maakte ze overigens keurig af – dat had ze haar moeder beloofd – om vervolgens alsnog haar hart te volgen. Gelukkig maar, want met rollen in onder andere Alleen maar nette mensen, Vechtershart en Celblok H toonde ze zich een aanwinst voor de acteerwereld. En belangrijker nog: het bracht haar geluk. Mensen vragen weleens: ‘Hoe komt het dat jij elke dag zo vrolijk bent?’ Haar antwoord: ‘Omdat ik vooral doe waar ik heel blij van word. Elke dag opnieuw.’

Hoe tevreden ben je met waar je nu staat in je carrière?

‘Ik ben heel happy, want ik doe zo veel verschillende dingen. Als je kijkt naar mijn rollen in Vechtershart en Vechtmeisje kun je denken dat ze op elkaar lijken, omdat het allebei kickboksdocenten zijn. Maar het zijn totaal verschillende vrouwen. Ik hou ervan om steeds weer een nieuw personage te bouwen met andere bewegingen, ander haar en ander stemgebruik. Soms zie ik een scène terug op het scherm en ben ik zelf in shock. Wie is die vrouw? denk ik dan. In Keizersvrouwen ga ik de eigenaar van een high class-escortbureau spelen, zij is echt een vamp. De regisseur kende me van Vechtershart en zei: ‘Ik wil haar graag op de casting zien voor de rol.’ Heel tof dat hij dat vertrouwen in me had, want mijn personage Selma in die serie was juist heel aseksueel.’

Je staat erom bekend ver te gaan voor je rollen.

‘Ik ben een competitief ingesteld persoon en wil het altijd heel goed doen. Ik duik er helemaal in. Dat doe ik als ze me vragen of ik wil aankomen voor een rol, zoals voor Alleen maar nette mensen. Of om te trainen als een topsporter, zoals ik deed voor Vechtershart. Ik haal er plezier en eer uit. Soms zeggen mensen: ‘Ik zie je nooit meer op tv.’ Dan blijkt dat ze me helemaal niet herkend hebben – dat zie ik als een groot compliment.’

Heb jij, met al dat talent, nooit gedacht: ik ga het in Hollywood proberen?

‘Nee, die ambitie heb ik niet zo sterk. Dat wil niet zeggen dat ik het niet doe als er ooit een kans op mijn pad komt, maar ik heb niet de behoefte om daar een tijdje te gaan zitten en het te proberen. Als je in Amerika bekend bent, kun je je anonimiteit helemaal vergeten. Ik vind het al gek dat mensen in Rotterdam tegenwoordig weten wie ik ben en roepen: ‘Hé Imanuelle’. En ik maar terugzwaaien, want dat is de goede opvoeding die mijn moeder me heeft meegegeven. Als mensen je groeten, groet je terug.’

Je vertelde eerder in VIVA dat je een doelenboekje hebt. Waar ligt je focus anno 2018?

‘Momenteel ben ik vooral bezig met persoonlijke doelen. Ik geloof heel erg in zelfacceptatie, dat is ook iets wat mijn moeder me van jongs af aan heeft geleerd. Mensen hebben sowieso een mening over je, zeker als je bekend bent. Waar het echt om draait, is dat je jezelf leuk gaat vinden. Ik ben blij met wie ik ben en waar ik sta. Maar ik ben ook ‘werk in uitvoering’. Ik ben op het punt gekomen dat ik bepaalde dingen die ik altijd van mezelf heb geaccepteerd niet meer wil tolereren. Bijvoorbeeld dat ik nogal een warhoofd, chaotisch en een beetje klunzig ben. Je kunt denken: oké, dat hoort nu eenmaal bij mij. Maar ik ben intelligent genoeg om het aan te pakken en te zorgen dat ik er geen last meer van heb. Je kunt jezelf alles aanleren als je wilt.’

Je vertelde ook dat je in 2009 open tbc hebt gehad en ernstig ziek bent geweest. Sta je daardoor nu anders in het leven?

‘Dat weet ik wel zeker. Ik denk dat ik beter ben gaan balanceren en minder fanatiek ben geworden. Dat klinkt heel gek, want ik sta nog steeds vol in het leven. Maar ik weet nu wat ik te verliezen heb, dus ik zal niet meer zo snel zonder nadenken in het diepe springen. De ziekte heeft een flinke nasleep gekregen. Nadat ik fysiek hersteld was, wilde ik de theaterlessen die ik in die tijd gaf weer oppakken. Maar ik kon niet meer voor de klas staan, kreeg black-outs, klamme handen, zweetaanvallen, begon spontaan te shaken… Toen bleek dat ik ook nog met een burn-out rondliep.’

Het hele interview met Imanuelle Grives kun je lezen in VIVA 43. Deze editie ligt vanaf 24 oktober in de winkel en kun je ook online via Blendle lezen.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «