In je ondergoed op de eerste hulp

Ik hoor het mijn moeder nog zeggen: nooit versleten onderbroekjes dragen en nooit bh’s en slipjes die niet bij elkaar horen. Wie zorg besteedt aan haar kleren, doet dat ook aan haar ondergoed. En, zei ze er altijd achteraan, als je een ongeluk krijgt zien de mensen meteen dat je geen schooier bent. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat een arts mijn ondergoed keurt als ik op een brancard op de eerste hulp wordt binnengebracht, maar volgens mijn moeder kun je maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Dus gooi ik onderbroekjes die rafelen of vaal zijn meteen weg en zal ik bij een zwarte bh nooit een rood slipje aantrekken, hoe onzinnig dat ook is. Nu ik een jaar met hetzelfde ondergoed moet doen, stop ik niets meer in de wasmachine, maar was ik alles op de hand. Zo gaat het toch langer mee. Want als het slijt, ben ik mooi de lul. En al helemaal als ik een ongeluk krijg.

Twaalf hechtingen en een blauw oog
Gelukkig ben ik pas een keer op de eerste hulp beland. Ik was zeventien, toen mijn toenmalige vriendje en ik onderuit gingen met de fiets, omdat onze sturen in elkaar bleven haken. Hij had niks. Ik sloeg over de kop en landde op mijn voorhoofd. Grote snee, veel bloed. Een automobilist die mij op de straat zag liggen, bracht ons naar de eerste hulp. Daar werd ik onderzocht en opgelapt. Met een flinke hersenschudding en twaalf hechtingen op mijn voorhoofd en onder mijn neus ging ik naar huis. Ik zag er niet uit. Er kleefden klontjes opgedroogd bloed op mijn gezicht, mijn oog was blauw en mijn lippen zagen eruit alsof iemand er een flinke shot botox in had gejast.

Witte doktersjassen en 35 camera’s

Stel ik was afgelopen januari in Amsterdam gevallen. Dan was ik misschien naar de spoedeisende hulp van het VU Medisch Centrum gebracht. Daar waar tv-producent Eyeworks 35 camera’s had opgehangen om de boel te filmen voor het programma ’24 uur tussen leven en dood’. Medewerkers van de realityserie konden meeluisteren tot in de behandelkamer en liepen rond in witte doktersjassen. Niet alle patiënten wisten dat. Er hingen waarschuwende posters op de eerste hulp, verdedigde het ziekenhuis zich. Maar zie die maar eens als je denkt dat je doodbloedt.

Filmen zonder toestemming
Geen paniek, stelde Eyeworks. Aan patiënten die interessant genoeg waren, was achteraf gewoon gevraagd of ze hen op televisie mochten uitzenden. In dat licht vonden Eyeworks en de directie van het VU Medisch Centrum het kennelijk heel normaal dat patiënten eerst zonder dat ze het wisten gefilmd en afgeluisterd mochten worden. Want in de naam van spraakmakende televisie zijn er blijkbaar geen grenzen en is alles geoorloofd. Nadat de discussie over het programma vorige week losbarstte, heeft het VU Medisch Centrum de alsnog serie geschrapt. Terecht, al blijft het belachelijk dat ze er überhaupt aan mee hebben gewerkt. Maar als ik daar was gefilmd, terwijl mijn kleren werden verwisseld voor een ziekenhuishemd, hadden ze elkaar in de regiekamer van Eyeworks vast aangestoten, zo van: “Zie je die blonde? Die met die twaalf hechtingen, dat blauwe oog en die botoxlippen? Die ziet er niet uit! Maar ze heeft wel een lekker lingeriesetje  aan.”

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com


Foto naast de tekst: Gettyimages.nl

Foto’s onder de blog: privébezit