Jennifer Hoffman overwon haar angsten

Het gaat goed met Jennifer Hoffman. De actrice heeft een hoofdrol in de serie Dokter Tinus, een dosis nieuw zelfvertrouwen en een man die haar écht begrijpt. Toch heeft de actrice heel wat obstakels moeten nemen om zover te komen.

“Ik ben niet iemand die vrienden huilend opbelt en roept dat het kut gaat. Ik ben een einzelgänger. Een kluizenaar. Als ik merk dat ik uitgeblust raak, trek ik me terug en wacht tot de bui over is. Dan moet ik mezelf even opsluiten. Maar ik geeft toe: soms doe ik me veel sterker voor dan ik ben. Mijn hele leven ben ik gewend om dingen alleen op te lossen. Dat begon al op de basisschool.”

De overlever
“Ik was alleen maar geïnteresseerd in school. Ik vond daardoor geen aansluiting meer. Ik weet nog dat ik thuis werd opgebeld door meiden die riepen dat ze me in elkaar wilden slaan. Ik ontwikkelde een soort overlevingsmechanisme; ik werd steeds stiller en was continu bezig met niet-opvallen. Ik wilde dus ook geen negens of tienen meer halen, maar probeerde ertussen te zitten. Dan werd ik tenminste niet gepakt.”

Toen Jennifer op de middelbare school kwam, ging het beter met haar en kwam ze bij een toneelgroep terecht. “Acteren heb ik nooit eng gevonden, omdat je een rol speelt. Het maakte niet uit of ik te klein, te mager en een jaar jonger was. Wat ik ook deed, hoe raar ik er ook uitzag: het was maar spel, dus daarop kon niemand me pakken. En dat gebeurde ook niet. Eindelijk kon ik weer ergens in uitblinken. Mezelf laten zien.”

Beroemd

Toch ging het op haar twintigste weer mis. “Ik vond het zo heftig dat ik ineens bekend was, dat mensen me blijkbaar zagen als beroemdheid. En er was meer veranderd: ik had een baan, een relatie en woonde niet meer in mijn veilige thuishaven Reeuwijk, maar in Amsterdam. Als naïef, preuts meisje belandde ik op feestjes met drank en drugs. Het was een soort slangenkuil, en ik wist niet hoe ik eruit moest komen. Ik werd steeds gebeld voor nieuwe klussen. Maar op een gegeven moment dacht ik: als ik zo doorga, word ik gek.” Jennifer begon aan de studie media en entertainment management en vond daar de rust die ze nodig heeft om haar leven weer op te bouwen.

“Ik besefte dat het voor een einzelgänger als ik ‒ iemand die altijd alles zelf wil doen ‒ helemaal niet zo gezond is om je al zo jong te binden. Toen bleek dat onze relatie geen toekomst had, zag ik dat als kans om mezelf te ontplooien. Ik keek niet achterom, maar ging door. Met horten en stoten. Ik bouwde een carrière op, kocht een auto en vertrok vier jaar geleden naar Parijs. Tijdens die vier dagen in Parijs beleefde ik mijn meest waardevolle momenten. Daar leerde ik mijn angsten overwinnen. En besefte ik dat ik altijd op mezelf kon vertrouwen, dat ik geen partner nodig had om gelukkig te zijn. In mijn eentje kon ik alles aan.”

Jennifer genoot vijf jaar lang van haar vrijgezelle periode, tot vorig jaar. “Op het moment dat ik alles losliet en besloot om een leuke, single vrouw te blijven, werd ik verliefd. Op Henry (van Loon, cabaretier, red.) Een lange, verlegen man die totaal niet aan mijn eisenlijstje zou voldoen. Hij voelt precies aan wanneer ik te hard voor mezelf ben. Als ik te veel aan het rennen en vliegen ben, en daardoor mezelf soms vergeet. Op zulke momenten geeft hij me de ruimte. Bij Henry hoef ik me nooit sterker voor te doen dan ik ben. Dat geeft zo veel rust.”

Lees het volledige interview in Viva 39 die vanaf woensdag 19 september in de winkels ligt.