Kleine hooligan

MAMA!’ brult Katja (1,5) keihard in mijn oor. Dit is iets nieuws: heel hard out of the blue PAPA! of MAMA! schreeuwen. Kun je daar lekker pedagogisch verantwoord op reageren?

Idioot gegil
Ze heeft ook een ijselijke gil van een aanzienlijk aantal decibellen in haar schreeuwrepertoire zitten. Een andere kreet, iets minder hard, maar toch uit zo’n klein blond peutertje wel weer indrukwekkend is haar lage WHAAA! Dat ze een bijzonder effect met haar kreten sorteert, weet ze inmiddels. Met een triomfantelijk smoeltje wacht ze mijn reactie af. De eerste keer schoot ik in de lach, bij de tweede schreeuw werd ik boos. Koren op haar molen, want nu zit ze om de haverklap idioot te gillen. Dus houd ik mijn reactie maar een beetje neutraal: ‘Zo, jij kunt hard gillen.’

De consequente moeder
Maar eigenlijk voel ik me dan een watje. Moet ik niet iets doen? Kordaat optreden, mijn opgeheven vinger kracht bijzetten met een ferm: ‘Nee, dát mag niet’ en Katja voor straf op de gang zetten? Of juist de ultra-relaxte moeder uithangen? Dat ik het vrolijk uitschater bij elke snoeiharde ‘MAMA!’ of ‘WHAAAAA!’ en mezelf nagrinnikend nog een kop koffie inschenk. Zoiets?

Peuterprobeersel
Maar nee, dit is geen strijd om aan te gaan. Ja, ik schrik me soms rot als ze ineens zo’n gil slaakt. Dan bonst mijn hart, heb ik toeterende oren en klinkt mijn ‘zo, jij kunt hard gillen,’ echt suf. Maar als Katja 12 is laat ze het heus wel uit haar hoofd om midden in de brugklas te gaan zitten gillen. Oftewel: het waait wel weer over. Een peuterprobeersel, maar wel een vrij irritante.

Lekker gênant
Tot gistermiddag slaakte Katja haar kreten alleen binnenshuis. Nu niet meer vrees ik. Ik stond met haar in de rij om een pakje af te geven, toen ze ontdekte dat de rest van de wereld ook op haar geschreeuw reageert. Bij haar eerste WHAAAAA! schoot iedereen een beetje vertederd in de lach. Aangemoedigd door dit succes brulde ze er nog een snoeiharde MAMA! achteraan. De vertedering in de rij maakte plaats voor verbazing en de ogen richten zich op mij. Hoe zou de moeder reageren? Ik voelde dat ik rood werd, maar zei zo nonchalant mogelijk: ‘Zo, jij kunt hard gillen.’

Trots
‘Nou, dat wordt wat, die mag je nog wel een beetje manieren leren,’ was de reactie van een oudere mevrouw achter mij. Ik mompelde iets in de trant van: ‘Ach ja, peuters.’ Maar nee, zij ‘zou wel raad hebben geweten met zo’n brutaaltje’. Ze zei het glimlachend, maar toch klonk het onaardig. Dus toen Katja een paar minuten later haar voorstelling totaal onverwachts afsloot met haar befaamde ijselijke gil, zó hard en zó schel dat de vrouw van schrik een kreetje uitstootte, voelde ik warempel trots. Goed zo, kleine hooligan.

Copyright foto: Nike Martens