Komt een vrouw bij de dokter

Donderdag is het eindelijk zo ver. De langverwachte debuutfilm van Reinout Oerlemans draait dan in de Nederlandse bioscopen.

De film ‘Komt een vrouw bij de dokter‘, gebaseerd op het gelijknamige boek van Kluun, ging vorige week in première. De kranten stonden er vol mee. De bezoekers hielden het niet droog, de hoofdrolspelers zagen er fantastisch uit en Reinout Oerlemans heeft een knap staaltje werk neergezet.

Ik ben onwijs benieuwd naar de film. Volgens mij is het echt een rotfilm. Met ‘rotfilm’ bedoel ik altijd films die me heel erg raken, waarbij ik praktisch de hele film zit te huilen en die nog dagen door mijn hoofd blijft rondspoken. Een steengoede film dus, maar enorm emotioneel.

Het boek heb ik niet gelezen. Ik lees veel,  maar de schrijver stond me een beetje tegen, ik weet niet zo goed waarom. Toch wil ik het boek nu ook lezen. Maar eerst donderdagavond naar de film. Ik ben benieuwd hoe lang ik het droog houd want ik ben een enorme jankerd. Ik huil als iemand in de film huilt, als er iets met een kind of dier is, of gewoon als ik de muziek heel mooi vind.

Maar als een vrouw kanker heeft, haar man haar in de steek laat en zij uiteindelijk euthanasie laat plegen, dan ga ik helemaal kapot daar in die bioscoopzaal. Na afloop kunnen ze me opdweilen. In een interview in Viva48 zegt Carice van Houten: “Er was één moment- dat ik afscheid neem van mijn kind voordat de euthanasiearts komt- en dat was zó heftig, (…), daar werd ik heel verdrietig van.” Toen ze met stopten met die scène stond de hele crew nog te snikken.

Een heftige film dus, maar als ik de trailer bekijk, zit hij sterk in elkaar en is het zeker de moeite waard.

Voor wie hem nog niet heeft gezien:

© foto: Zie.nl