Lekkere computerstem

‘In het volgende gesprek wordt u te woord gestaan door een computer,’ zegt de stem door de telefoon. Volgens mij werd ik al toegesproken door een computer. Ik heb een aantal keuzemenu’s moeten doorlopen. En nu heeft het systeem besloten dat ik klaar ben voor het volgende level. Ik mag gaan praten met een computer met spraakherkenning! Meteen ben ik nerveus. Klikken en schuiven, dat kan ik wel. Maar praten? Doorgaans doe ik dat alleen met computers die er gelukkig niets van verstaan.

Telefoonnummer
De computer heeft een stem waarbij iedere man ’s ochtends zou willen ontwaken. Ze vraagt meteen naar mijn telefoonnummer. Ik wil al bijna mijn privénummer geven, maar besef net op tijd dat ik op kantoor ben. Elk nummer moet ik los van elkaar uitspreken en dat doe ik. Als ik tien getallen heb opgenoemd begint de computer ze te herhalen. Daarna vraagt ze of ze het goed heeft verstaan. ‘Ja,’ zeg ik zo vriendelijk mogelijk.

Ik vraag me af waarom ik indruk probeer te maken op een computer. Of ik nu bot reageer of aardig, dat maakt voor haar niet uit. Het blijf lang stil. Misschien doorloopt ze wat stappen in haar programma. Het zou mooier en realistischer zijn wanneer ze dan zou blijven ademen. Of zuchten, wanneer de gegevens niet kloppen. Maar ja, we leven natuurlijk niet in een perfecte wereld.

Syntax Error
‘Ik begrijp het niet,’ zegt ze plots. Wat een geweldige vooruitgang hebben we toch geboekt met computers. Eerst moesten we het doen met een piep, of de melding: ‘Syntax Error’. Nu zegt een zwoele vrouwenstem in mijn eigen taal dat ze me niet snapt. Meteen herhaalt ze het telefoonnummer. Ze vraagt of ze het goed heeft onthouden. ‘Ja,’ zeg ik iets luider dan eerst. En omdat ik misschien te snel na de vraag begon met praten, knal ik er nog driemaal een ‘Ja’ achteraan. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ik zit ineens drie menu opties verderop in het gesprek.

Nu heb ik geen idee waarop ik allemaal bevestigend heb geantwoord. Misschien sta ik nu in de computer geregistreerd als vrouw en heeft ze mijn achternaam verstaan als ‘Ja’. Straks komen ze mijn pakje ophalen en vragen ze beneden bij de receptie van het kantoor naar ‘Mevrouw Ja’. Een echt mens zou opmerken dat het toch raar is dat ik al antwoord gaf, voordat ze kans kreeg de vraag helemaal uit te spreken. Deze digitale vrouw is geprogrammeerd om al mijn antwoorden te accepteren, hoe raar ze ook zijn. Zoiets kan alleen maar door een man zijn geprogrammeerd.

Herhaal
‘Ik begrijp het niet,’ zegt ze dan weer. Ik wil al antwoorden dat ik het ook niet meer begrijp. Maar dan zegt ze ineens precies wat ik wil horen. ‘Uw pakje wordt morgen opgehaald tijdens kantooruren.’ Ze noemt een referentienummer op en zegt dan dat ik mag ophangen. Als ik het nog een keer wil horen moet ik ‘Herhaal’ zeggen. En dat zei ik daarnet niet, daarom snapte ze het natuurlijk niet. Ik kan nu alles tegen haar zeggen, als ze het niet begrijpt herhaalt ze zichzelf gewoon. Er kan zomaar een geheim level zijn dat ik kan hacken door nu een bepaald woord uit te spreken.

Het gesprek is klaar, alleen lukt het me niet om de hoorn weg te leggen. Ik voel zwaar de behoefte om ‘dankjewel’ te zeggen en ‘dag’. Het zal die computer aan haar harddisk roesten. Zij is klaar met mij. Jammer dat er niet eens een zwoel uitgesproken ‘Game Over‘ vanaf kan.

CC foto: Epiclectic