Lepeltje-vorkje liggen

Zo nu en dan logeer ik bij een vriend of vriendin. Soms noodgedwongen, door falende vervoersmiddelen, slechte weersomstandigheden of onvoorzien dronkenschap, maar meestal vrijwillig, gewoon voor de gezelligheid.

DANGER! Tweepersoonsbed!
Ik ben geen moeilijke slaper. Ik kan het overal. Onder een fleecedekentje op de bank, op een lek luchtbed op het balkon of op een stapel tuinstoelkussens in de badkuip. Zodra mijn hoofd iets zachts raakt, ben ik vertrokken. Maar bij de gedachte aan één bepaalde slaapplek krijg ik het altijd een beetje benauwd: het tweepersoonsbed.

Ongemanierd en ongegeneerd
Ik ben gewend het hele bed voor mijzelf te hebben, ongemanierd en ongegeneerd. Ik hoef nooit met iemand rekening te houden, dus ik neem het er flink van. En hier zit precies het probleem. Als iemand mij uitnodigt om op een vriendschappelijke manier samen het bed te delen, denk ik in eerste instantie bij mezelf: wat aardig. En meteen daarna: IN HEMELSNAAM, BEHEERS JE HANDTASTELIJKE ZELF! Ik ben namelijk doodsbang voor het optreden van het ongewenste lepeltje-vorkje effect.

De lepeltje-vorkje theorie
De term lepeltje-lepeltje is algemeen bekend. Twee mensen liggen knus tegen elkaar aan gesnormeld om allerhande bedpraktijken te kunnen beoefenen. Samen vorm je een liefdevol, ietwat plakkerig geheel. SAMEN dus. In het geval van lepeltje-vorkje is één van beide partijen niet actief betrokken bij het plakkerige verbond.

Lepeltje-vorkje komt er dus op neer dat de nietsvermoedende bedpartner in kwestie onbewust wordt aangerand in zijn eigen bed. Lusten en driften waar overdag prima weerstand tegen geboden kan worden komen ’s nachts, bij het voelen van warm vlees binnen handbereik, instinctief naar boven.

Lul je daar maar eens uit…
Ik zie het me zo gebeuren. Als een babybaviaan op de rug van zijn moeder klamp ik me al slapend vast aan het bewusteloze lichaam naast me. Ik mompel iets over stevige billen en sabbel wat aan een oorlelletje, om vervolgens met mijn wang tegen een lekkere warme rug gevlijd, stoppelbenen om een vreemde middel geslagen en mijn hand in de verkeerde pyjamabroek de nacht door te brengen. Hoe lul je je daar de volgende ochtend uit?!

Ik heb geen idee of mijn angst voor slapen in tweepersoonsbedden gegrond is, maar mijn lepeltje-vorkje theorie blijft door mijn hoofd spoken. Het is me gelukkig nog nooit overkomen. Ik heb mijn handen bij iedere logeerpartij netjes boven de dekens kunnen houden. Denk ik.

Foto: Gettyimages.nl