Liefdewerk oud papier

‘Mijn collega heeft je boek ook gelezen en ze vond het geweldig. Zó fijn dat het gewoon gratis te downloaden is, trouwens.’ Mijn reactie houdt het midden tussen een glimlach en een grimas. Au.

Naast mijn zwembad in Portugal
Deze mevrouw is niet de enige die vindt dat boeken illegaal downloaden geen big deal is. Alle schrijvers verdienen namelijk bakken met geld. De gigantische bedragen worden moeiteloos op onze rekeningen gestort, terwijl we naast ons zwembad aan een villa in Portugal van onze cocktail nippen en fantaseren over ons volgende boek. Toch? Hmm… Was het maar zo. :-)

E-frustratie
Ik ben echt heel blij als mensen mijn boek lezen. Iedere keer als iemand aankondigt mijn boek te gaan lezen, voel ik weer een combinatie van zenuwen en enthousiaste kriebels in mijn buik. Af en toe kan ik het nog steeds amper bevatten dat Glazuur in gebonden vorm in de boekhandels ligt. Lau wordt er gek van dat ik dwangmatig in iedere boekwinkel even binnen moet kijken om te zien of mijn papieren kind daar toevallig ligt. In dit digitale tijdperk hoort daar ook een e-versie van het boek bij. Een e-versie die, een paar dagen nadat mijn boek was uitgebracht, al via allerlei websites gratis te downloaden was.

Meegenomen
De eerste keer dat ik Glazuur zomaar up for grabs op het web zag staan, viel mijn mond open. Wat? Ik scrollde door de gigantische lijst comments. ‘Dank je!’ ‘Super, bedankt!’ ‘Thanks, ik heb hem meegenomen!’
Meegenomen. Dat is inderdaad een treffend woord. Alsof je de boekenzaak in wandelt, een interessant boek onder je arm steekt en dan zonder te betalen de winkel uitloopt, terwijl je de caissière nog even vriendelijk toeknikt.

Vier kopjes koffie
Ik wist niet wat ik ermee aanmoest. Michael Berg weet dat wel; toen een vrouw tijdens zijn lezing trots vertelde dat ze al zijn boeken gratis gedownload had, verzocht hij haar vriendelijk om de zaal te verlaten. Hij stelt treffend dat je voor de prijs van vier kopjes koffie een boek kunt downloaden, en dan op zo’n manier dat de schrijver er ook nog een paar cent voor krijgt.

Doof voor broodroof?
Ik ben niet gierig of hebberig. Het is niet dat ik het geld per se wil hebben, maar wel de waardering in de vorm van die paar cent. Want naast veel liefde, steek ik ook veel tijd in het schrijven van een boek. En ineens treft het me: de schok. Het besef. De schaamte. Want hoewel ik mijn collega-schrijvers niet benadeel door boeken te downloaden, trek ik wel sinds jaar en dag illegaal muziek van internet. Die artiest heeft óók al zijn energie in het nummer gestopt dat ik met één muisklik naar mijn computer verhuis.

The wind of change
Vanaf nu heb ik dus twee goede voornemens. Ten eerste ga ik mijn favoriete nummers niet meer gratis en illegaal naar mijn downloadmap verplaatsen. Iets met splinters, balken en ogen. Wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet. Et cetera.
Ten tweede ga ik proberen om de illegale downloads, naast nog altijd een beetje pijnlijk, ook te zien als een potentiële kopers voor mijn volgende boeken. Wie weet bevalt dit exemplaar wel zo goed dat boek twee inmiddels al in voorbestelling staat bij de boekhandel. Als iemand mijn boek van een vriendin leent, krijg ik er immers ook geen geld voor.
En ach, die villa met zwembad laat toch nog wel even op zich wachten.