Virginia over haar gewichtsverlies: ‘Een maagverkleining is een mooi middel, maar de juiste keuzes maken moet je zelf doen’

2 mei 2017 was de dag dat een nieuw hoofdstuk begon in het leven van Virginia Jobse. Op die dag kreeg zij een maagverkleining en werd ze trotse eigenaar van een maag ter grootte van een kiwi. 2,5 maand na haar operatie werd haar vader opgenomen in het ziekenhuis en is hij na een operatie niet meer wakker geworden. Het verdriet was groot, maar tegelijkertijd kwam er een enorme oerkracht in haar los. Dit was het moment dat ze besloot dat het roer écht om moest. ‘Een maagverkleining is een mooi middel, maar de juiste keuzes maken moet je zelf doen.’

‘Al jaren liep ik tegen mijn gewicht aan. Ergens kon ik het accepteren, maar als ik weer aan tafel zat bij een nieuwe opdrachtgever, voelde ik mij zitten. Ik nam mijzelf niet serieus, hoe kon een ander mij dan serieus nemen? Ik voelde mij opgesloten in een lichaam dat niet van mij was. Mijn huisarts had mij al vaker gewezen op een maagverkleining, maar ik heb het tot twee keer toe weggewuifd. Ik moest dit toch wel zelf kunnen?’

Falen

‘Sinds mijn puberteit kampte ik al met mijn gewicht. 68 kilo is het laatste gewicht dat ik mij kan herinneren toen ik op de weegschaal stond in die periode. De jaren daarna is het alleen maar opgelopen. Na het jojoën en drie kindjes op de wereld gezet te hebben, werd ik er niet lichter op. Totdat ik de 115 kilo aantikte. Na heel wat lijnpogingen besloot ik mijn huisarts te bellen en aan te geven dat ik toch graag voor de Gastric Bypass wilde gaan. Het voelde als falen, maar op dat moment zag ik geen andere uitweg meer. Door mijn overgewicht was mijn lijf ziek. Of eigenlijk… ik heb in de loop der jaren mijn lijf ziek gemaakt, er niet goed voor gezorgd en mijzelf verwaarloosd. Ik kampte met een hoge bloeddruk en toen bleek ook nog dat ik een zware vorm van slaapapneu had. 33 stops per uur, dat verklaarde ook waarom ik het niet volhield om een volledige film op de bank te kijken of een boek te lezen, halverwege viel ik om van vermoeidheid. Gewoonweg doordat mijn nachtrust nooit optimaal was.’

Workaholic

De operatie was geslaagd. Tijdens diezelfde operatie is ook mijn galblaas verwijderd. Dat maakte dat mijn herstel iets moeizamer was dan ik had gehoopt, maar ondanks dat was ik toch wel weer vrij snel op de been. Doordat ik een zittend beroep heb, kon ik een week of twee na mijn operatie langzaamaan mijn computer weer opstarten. Ik ben ondernemer, inmiddels alweer 10 jaar, en ben lichtelijk verslaafd aan mijn werk. Geen drie tellen kan ik zonder wifi, mijn laptop of mijn telefoon. Dat weten mijn man, mijn kinderen en zelfs de mensen in mijn directe omgeving hadden de Wifi code klaarliggen als ik voorbijkwam. Ernstig eigenlijk als ik het achteraf bekijk. Nog steeds ben ik gek op mijn laptop, maar inmiddels maak ik wel andere keuzes.’

‘Het was de week dat mijn vader werd opgenomen in het ziekenhuis. Ik sprak hem een uurtje voor de operatie. ‘Moet ik nog even langskomen?’ vroeg ik hem. Het was niet nodig, want we zouden elkaar daarna wel weer spreken. Maar dat moment is nooit gekomen. Door een gebrek aan zuurstof naar zijn hersenen tijdens de operatie is hij in coma geraakt. Op 5 augustus 2017 hebben we op 66-jarige leeftijd afscheid van hem moeten nemen.’

Afscheid

‘In de week dat hij in het ziekenhuis lag, zat ik wederom achter mijn laptop op de bank. Je kon mij zo uittekenen. Het was alsof mijn vader in mijn oor fluisterde dat ik de keuze had om mijn levensstijl op dezelfde manier voort te zetten zoals voor de operatie of dat ik zou kiezen voor een gezond leven. Vervolgens heb ik mij die week lid gemaakt van de sportschool. De drempel was hoog, vooral richting een groepsles, maar ik heb het toch gedaan. Sindsdien is mijn leven echt veranderd. Ik heb de liefde voor Sh’bam ontdekt bij SportCity Dordrecht. Het voelde als een overwinning dat ik met plezier en zonder schaamte naar een groepsles ging. Vandaag de dag geef ik drie keer per week Sh’bam les, want als ik het kan, kan jij het ook. Het maakt niet uit hoe je eruit ziet, of je kunt dansen of dat je a-ritmisch bent. Bij mij in de les mag je zijn wie je bent. Die boodschap wil ik een ander meegeven en ik hoop dat de drempel hierdoor ietsje lager wordt om naar een groepsles te gaan. Ik hoop dat mensen de vrijheid voelen om ook voor of na een les naar mij toe te komen om hun onzekerheden te delen, dan kan ik daar enigszins rekening mee houden. Ik wil dat deelnemers tijdens dat uurtje kunnen ‘shinen’, enkel en alleen voor zichzelf en daardoor met voldoening de deur uit stappen.’

‘Van gezellig dik naar sportief gezond’

‘De verandering van patronen, mindset, zelfbeeld, en erkenning en herkenning van je lijf is een hele kluif en een hele reis. Soms kan ik nog naar mijzelf in de spiegel kijken en mezelf niet herkennen, maar ik ben erg blij met en trots op het behaalde resultaat. Omdat het in mijn hoofd zo nu en dan een ongeregeld zooitje was als het gaat om het vinden van die gezonde levensstijl. Daarom heb ik een boek geschreven ‘Van gezellig dik naar sportief’. Met dit boek hoop ik je te helpen door mijn ervaringen, en die van anderen, met je te delen. Het is een werkboek, dus je gaat aan de slag met jezelf. Ik vond het belangrijk dat ik kon terugkijken op waar ik vandaan kwam, waarom ik bepaalde keuzes had gemaakt, hoe ik mij voelde ten opzichte van voorheen, aangevuld met de foto’s afgedrukt vanuit mijn telefoon. Het heeft mij enorm geholpen, dat gun ik jou ook.’

Op 30 november lanceert Virginia Jobse haar boek ‘Van gezellig dik naar sportief gezond’ en is te bestellen via haar eigen website of de (online) boekhandelaren.

Fotografie: DK Photography

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Beeld: privé foto’s Virginia Jobse, DK-Photograpy