Mag ik even binnenkijken?

Als niets is wat het lijkt, lijkt het toch vooral gezellig in de Hollandse huiskamer. Hoe ik aan die wijsheid kom? Ik heb een hond. Als iedereen de gordijnen openlaat, kan ik toch niet anders dan gluren?

De televisie als magneet in de woonkamer
Het is zaterdagavond half acht, in de rij huizen waar ik langsloop met de hond zijn de waxinelichtjes in al hun koddige bakjes aangestoken. Een peuter klimt in zijn luier over het bankstel. De man des huizes gaat onverstoorbaar door met laptoppen. Een raamkozijn verderop ligt een compleet gezin in een hoekbank gedrapeerd, vier stuks. Eigenlijk zoals iedere avond, gebroederlijk voor dat ene epicentrum in de woonkamer: de televisie.

Het theater in mijn straat is altijd open
Wat beweerd wordt over ons land is in mijn straat absoluut van toepassing. De gordijnen zijn hier altijd open, de huizen zijn theaters van alledaagsheid. Het schouwspel wisselt per huisnummer. Al speelt de tv vaak een hoofdrol. Behalve bij de kunstenaar. In het felle schijnsel van de spotjes werkt hij aan zijn schilderijen. Meestal een pointillistische weergave van zijn vrouw. Ik leid daar uit af dat hij stapelgek is op haar, zijn vrouw, de moeder van de kinderen, zijn muze. Al ziet zijn vrouw hem waarschijnlijk minder vaak dan hij haar.

Symmetrie is twee dezelfde bloempotten voor het raam
Het ritme van symmetrisch geplaatste bloembakken en vazen (altijd in setjes van twee uiteraard) wordt bruut verstoord door een studentenhuis. Het huis met de fuchsiaroze vitrage. Waar een wasrek voor de vensterbank staat, waar altijd was aanhangt. Waar op tafel altijd lege flessen staan. Waar de gezelligheid met het verstrijken van de tijd altijd toeneemt, inclusief het volume waarmee de happy hardcore door de straat galmt.

En wie is dat keukentafelmens toch?
Op de hoek van de straat woont een keukentafelmens. Je moet je best doen om haar te zien, meestal zitten de luxaflex potdicht. Ze houdt niet van pottenkijkers. Maar die keren dat je door kieren gluurt, zit ze aan de keukentafel. In haar flodderige huispak, achter een laptop. Ze kijkt liever naar binnen dan naar buiten. Want als ze de deur uitgaat met haar hond, geeft ze haar ogen flink de kost.

CC foto: wackelijmrooster.