Mama is een kluns

Ik ben dus een soort huishoudwonder. Ik weet echt alles over opruimen en schoonmaken. Vraag ‘t maar. Ik heb het antwoord op het mysterie van de verdwenen sokken. Ik weet wat je moet doen als je een glas rode wijn over je witte zijden jurk gooit. En ik kan je precies vertellen hoe je dat vieze bruine afvoerputje in je wasbak weer laat glimmen.

Overgooiers en beenwarmers
Maar dan heb je het ook echt wel gehad met mijn handigheid. Ik heb twee linkerhanden, in tegenstelling tot mijn eigen moeder. Die naaide in de jaren zeventig ruige ribcord overgooiers voor mij, en breide in de jaren tachtig fluoriserende truien met bijpassende beenwarmers. Mijn eerste (en laatste) zelf gefröbelde trui was zo strak gebreid dat ie niet over mijn hoofd paste. En de ene mouw was langer dan de andere.

Ik kijk groen van jaloezie naar moeders die van twee oude melkpakken een dinosaurus knutselen. Bij mij blijven het twee melkpakken, hoeveel Pritt-stiften en crêpepapier ik er ook tegenaan gooi. Of nog erger, kindjes die met carnaval in een  door mama gemaakt Peter Pan pak naar school komen. Compleet met bijpassende groene slofjes en koddig rood veertje op het mutsje. Ik héb niet eens een naaimachine. Die arme schapen van mij lopen al jaren in een te klein olifantenpak van de feestwinkel, waarschijnlijk door kindjes van hun eigen leeftijd gemaakt in Bangladesh.

Vliegtuigtaart
Kom ik op een verjaardag, heeft zo’n supermoeder zelf een taart gemaakt. Niet zo’n lullig  appeltaartje zoals ik weleens maak (of liever nog, haal bij de Hema) maar eentje in de vorm van een vliegtuig. Met een beetje pech kan ‘t kreng nog vliegen ook. Daar krijg ik nou jeuk van. Omdat ik het zelf niet kan. Ik wéét dat het bij mij een misbaksel wordt.

Zoompje leggen
Maar vandaag had mama een goed voornemen. Ik zou ein-de-lijk die stoere donkere gordijnen van de kinderkamer inkorten. Zodat de jongens hun nek niet meer breken over die veel te lange gordijnen, en hun kamertje eindelijk helemaal klaar is. Omdat ik dat graag voor ze doe. Daarom.

Zo gepiept
Eitje toch? Met een paar meter omzoomband (je zeg, ik ga niet nááien) en een strijkijzer zou dat toch zo gepiept moeten zijn. En dat was het ook. Afspelden, voorpersen, band ertussen, nog eens persen, ophangen. Om dan te ontdekken dat die gordijnen een voor- en achterkant hebben. En dat ik de zoom natuurlijk de verkeerde kant op heb geperst zodat nu het waslabel zichtbaar is. Sorry kinderen, ik geef het op. Mama is een kluns. Maar ze houdt wel heel veel van jullie.