Marielle: ‘Ik scheurde iedereen voorbij. Pure euforie. Weg met middelmaat’

Toen Marielle een man leerde kennen die zijn hand niet omdraaide voor een eurootje of duizend, begon een leven in overvloed. Nu hoopt ze dat haar pinpas niet weigert bij de Hema.

Tekst: Renée Lamboo-Kooij | Beeld: iStock

‘Joris’ familie was rijk. Dat wist iedereen in Arnhem. Ze runden al jaren een goedlopend bedrijf. Zijn moeder reed een Maserati, zijn vader een Jaguar. Toen Joris en ik op mijn 23e verliefd werden, belandde ik in een wereld die ik niet kende, eentje waarin alles kon. Ik werkte als bouwkundig tekenaar, had een prima salaris, maar leefde zuinig, zoals mijn ouders me geleerd hadden. Ik wilde sparen voor later. Joris vond dat onzin. Je leeft toch nu? Hij droeg pakken van Boss. In zijn kledingkast hingen stropdassen van honderd euro. Toen ik voor het eerst met hem ging winkelen, kocht hij een trui van driehonderd euro. ‘Doe eens gek,’ zei hij. Ik vond het bevrijdend, weg met de beperking die geld altijd was. Ik gooide mijn parfum van het Kruidvat weg en kocht alleen nog geurtjes van Yves Saint Laurent. Mijn make-up was van Dior. We haalden voor honderden euro’s eten bij de traiteur. Als we het geld niet hadden, stonden we rood of leenden we bij de bank. Mijn familie vond dat uiterlijk vertoon belachelijk. Ze herkenden me amper nog, zeiden ze. Het maakte me boos. Gunden ze me dit leven soms niet? Ons contact werd steeds slechter. Ik maakte me er niet zo druk om. Ik had wel wat anders te doen. Een nieuwe auto kopen, bijvoorbeeld, want de Nissan Sunny die ik had, kon écht niet meer. Een Alfa Romeo moest het worden. In zo’n Italiaanse auto kon ik tenminste gezien worden. Glimmende velgen, strakke bekleding, dat beroemde slangenlogo groot voorop. Mijn werkgever bood aan me de aankoopsom te lenen, omdat de leaseauto die hij eerder beloofde niet door kon gaan. Van een lening meer of minder lag ik niet wakker. Mijn vriend was het met me eens: ‘We verdienen toch goed? En je maakt vast snel promotie.’ Zo was het. Toen ik in mijn eigen Alfa Romeo naar huis reed, voelde ik me de koning te rijk. Een meisje opgegroeid in een rijtjeshuis, met een moeder die huisvrouw was en een vader die werkte als conciërge, in zo’n wagen. Een die uitstraalt: ik heb het gemaakt. Ik ben iemand. Over de linkerrijbaan scheurde ik iedereen voorbij. Pure euforie. Weg met middelmaat, leve de luxe.

Jongleren

‘Toen we zeven jaar samen waren, kochten Joris en ik een huis. Een vrijstaande villa met zes slaapkamers en twee badkamers. Weg uit die suffe woonwijk. Het huis was prachtig. De buitenkant van steen, binnen alles van hout. We lieten wat muren verwijderen en creëerden zo een grote ruimte met een open keuken. Ik had wat contacten in de  keukenbranche en wist met korting een keuken ter waarde van tachtigduizend euro op de kop te tikken. Het mooiste stenen blad, een dubbele wasbak, het meest luxe, professionele fornuis. Niet dat ik van koken hield, maar het was zoals ik altijd al wilde wonen. Het nuchtere, cynische stemmetje dat soms in mijn hoofd klonk: ‘Zeven vette, zeven magere jaren,’ probeerde ik te negeren. Meestal lukte dat, maar naarmate de jaren verstreken steeds minder goed. Het bedrijf van Joris en zijn familie liep slechter en de aflossingen en rentes over onze leningen moesten natuurlijk wel betaald worden. Het voelde als jongleren. Het ene gat met het andere vullen. Joris wuifde mijn zorgen weg: ‘Een echte ondernemer houdt altijd zijn hoofd boven water.’ Even vertrouwde ik daarop, maar ’s avonds, wanneer we in onze dure waterbed lagen, hield de paniek me wakker.’

Het verhaal van Marielle komt uit VIVA editie 40. Deze editie kun je hier bestellen of online lezen via Blendle. 

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.