Marjolijn: ‘Al een tijdje heb ik een dagelijkse flirt’

marjolein

Al een tijdje heb ik een dagelijkse flirt. Hij loopt langs mijn kantoor en dan lachen we altijd naar elkaar. Eigenlijk gaat dit al maanden terug. Eerst dacht ik: ‘Kijkt hij nou naar mij?’ Ik werd zelfs een beetje rood… Ja hij keek naar mij en het werd dus een regulier dingetje.

Lees ook Marjolijn’s vorige blog: ‘Ik merk dat dit een melancholisch blog wordt, sorry mensen’

Wel leuk, het had wel wat. Op een gegeven moment vond ik dat het wel wat concreter mocht worden. Die glimlach kwam ik ook niet veel verder mee. Ik heb wat moeite gedaan en uiteindelijk uitgevonden wie hij is. Ik ben tenslotte journalist, research is ‘zeg maar mijn ding’ zou Paulien Cornelisse zeggen. Ik mailde hem dat ik die dag thuis werkte en hem een digitale glimlach wilde toesturen.

Hij wist direct wie ik was natuurlijk en was verrast door mijn mail en onder de indruk van mijn researchkwaliteiten. We gingen een beetje mailen, redelijk oppervlakkig, maar ok.

Slingers en ballonnen

Net rond mijn verjaardag was mijn hele kamer door mijn collega’s versierd. De dag dat we het op mijn werk zouden vieren was Mick heel ziek, dus zaten de collega’s aan de Bossche bollen zonder mij. Toen hij mij vervolgens een paar dagen later tussen de slingers zag zitten feliciteerde hij me via de mail. We waren inmiddels van een glimlach naar een lach-en-zwaai-combo gegaan. Ik vertelde het verhaal van de Bossche bollen en hij had medelijden dat ik op mijn eigen verjaardag geen taartje had kunnen eten.

Een romantisch gebaar

Die middag belde de receptiemedewerker mij. ‘Er is iets voor je afgegeven!’ Ik liep naar de balie en haalde het op. Een klein taartje
met een handgeschreven kaartje. ‘Toch nog een taartje voor je verjaardag, geniet ervan!’, stond erop. Noujaaaaa, wat leuk en attent! Mijn collega en ik helemaal lacherig. ‘Wat een leuk gebaar!’, zeiden we. Ik vond het bijna een verhaal als in de film. Juist omdat ik altijd zeg: ‘Waar kom ik in vredesnaam ooit nog een leuk vent tegen?’

‘Ik gaf hem mijn nummer om er wat vaart achter te zetten’

Ik besloot om wat kordater te werk te gaan en gaf hem na het weekend mijn nummer. Dat summiere heen en weer mailen op het werk had ook niet veel voeten in de aarde. ’s Avonds appte hij. ‘Dit is inderdaad wel makkelijker dan mailen! Hoe heb je mijn werkgegevens eigenlijk achterhaald?’ Zo appten we wat, maar echt een gesprek werd het niet. Heel bizar, hij leek totaal niet geïnteresseerd. Heel anders dan de flirtende, vrolijk lachende man die iedere ochtend langsliep.

Eenmaal aan het appen liep het heel anders

Aan het eind van de avond pakte hij het gesprek weer op. Ik vroeg was standaard oninteressante dingetjes om conversatie te maken en ineens kwam het: ‘Ja ik wil niet de verkeerde indruk wekken hoor, maar ik ben niet single en ook niet in search of’, het was maar een onschuldige glimlach en een onschuldig taartje. Ik zei: ‘Goed dat je het opheldert!’ Soort van sarcastisch want daarna gaf ik ook aan dat ik het niet cool had gevonden als mijn man of vriend taartjes bracht met een grote
glimlach aan andere dames.

Ze zijn allemaal hetzelfde

Schiet mij maar lek. Maandenlang is dit gaande geweest. Eigenlijk wel opgelucht dat ik het zelf allemaal zo voortvarend heb aangepakt, anders zat ik waarschijnlijk het komende jaar nog steeds zo gevleid achter mijn bureautje. Maar wat heb ik toch weer gelijk: ‘Mannen! Ze zijn ALLEMAAL hetzelfde!’ Spannend vinden ze het om te flirten met een ander. Slechte wezens als ze daadwerkelijk toegeven en je met weet ik veel wie bedriegen. Het streelt hun ego’s om aandacht te krijgen. En ondertussen
zichzelf al een excuus geven door het ‘relatief onschuldig’ te noemen.

Nou laat ik je vertellen, als een man zijn best doet voor je door 1. te besluiten dat hij een taartje voor je gaat kopen, 2. zijn jas aantrekt en naar de winkel loopt om dat te doen. 3. Er ondertussen een kaartje bij schrijft en 4. naar mijn werk loopt. 5. Zich incheckt bij de beveiliging en dan 6. dit afgeeft voor mij, een vreemde vrouw, dan vind ik dat NIET onschuldig. Dan doet hij bewust moeite!

Anyhow ik kan er kort over zijn: dit moest mij blijkbaar weer overkomen. Ik blijf er nog steeds van overtuigd dat mijn mr. right blijkbaar echt niet bestaat. De flirt was leuk zolang het duurde. Nu loopt hij voor het eerst sinds maanden langs zonder opzij te kijken.

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. De foto’s van Marjolijn zijn gemaakt door Puur Beeld – Anne Verhoeven.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.