Marjolijn: ‘Misschien moet ik maar eens zo’n hippe matras proberen van tv waar iedereen het over heeft’

marjolein

Om me heen hoor ik het wel vaker: ‘Na twee of drie kinderen wordt je lichaam nooit meer hetzelfde!’ Dat hoorde ik natuurlijk niet van Doutzen Kroes, maar wel van een stel andere moeders zonder personal trainers en stapels geld om hun lichamen op te kalefateren. Ik dacht dan altijd: ‘Jaja, zal wel. Ik voel me prima!’ Maar ik moet bekennen dat ik me tijdens onze kerstborrel op mijn werk echt een omaatje voelde.

Lees ook Marjolijn’s vorige blog: ‘Help! Ik ben zo’n moeder geworden die ik altijd zo hekelde!’

In een grote ruimte zonder stoelen zat ik in een hoekje op een krukje omdat ik dus na de geboorte van mini M. gewoon niet langer dan vijf minuten kan staan. Het schiet dan ongelofelijk in mijn rug. Vijf minuten!? Ja er zijn vast allerlei oefeningen en therapieën voor, maar daar heb ik eigenlijk niet echt tijd en geduld voor. Het is wel echt klote! Daarnaast ben ik de zwangerschapskilo’s nog niet helemaal kwijt na de tweede. Bij nummer een was het in de borstvoedingsperiode er zo weer af. Waarom werkt dat zo: bij de een wel en de ander niet?

Ik voel me dan op zo’n feestje, waar je niet kunt zitten, zo suf. Ik ga er soms bewust om die reden niet naartoe. Net als heel langzaam een rondleiding krijgen ofzo, dan loop ik half gebogen met een hand in mn rug te verkrampen van de pijn. Ik dacht steeds het zal nog wel zijn dat ik nog moet ontzwangeren, dat het hormonaal was, maar het begint er steeds meer op te lijken dat het een permanent ding is.

En weet je wat dan zo stom is. In bed lig ik altijd op mijn buik. En dan ga ik vervolgens met een arm gebogen met mijn hoofd op mijn onderarm liggen. Dan lig ik in een heel vreemde houding, een kuil. En de volgende ochtend kan ik dan bijna niet uit mijn bed komen. Ja ik nader de 40, maar is het verschil met tien jaar geleden ZO groot? Het is mijn eigen schuld, ik wil niet op deze manier slapen, maar ik word toch altijd weer zo wakker.

Misschien moet ik maar eens zo’n hippe matras proberen van tv waar iedereen het over heeft. Wellicht helpt dat. Iemand ervaring? En ben ik de enige met dit soort pijntjes of hebben andere moeders er ook last van. Kijk, als ik had geweten op mijn 28e waar ik op mijn 35e zou staan in het leven, was ik al veel eerder begonnen aan kinderen. Ik denk dat alles me dan net iets makkelijker af was gegaan.

Nou moet ik bekennen dat mini M. nauwelijks iets weegt en mijn oudste eigenlijk vrijwel alles zelf doet dus dat ik gelukkig niet meer zoveel hoef te tillen, maar het blijft wel een dingetje. Ik schaam me er ook een beetje voor omdat ik nog ‘maar’ 38 ben. Het is de prijs die je betaalt als moeder, denk ik. En ik heb die prijs er graag voor over hoor, maar het is wel opvallend dat na de eerste baby ik eigenlijk nergens last van had en ineens na de tweede er dit soort dingen opspelen.

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. De foto’s van Marjolijn zijn gemaakt door Puur Beeld – Anne Verhoeven.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.