Marktplaats hufters

Tegenover me zit een collega zich heel druk te maken. Voordat hij vanochtend wegging van huis heeft hij de achterdeur gebarricadeerd. Zijn vriendin is later gaan werken, want ze moest eerst al het geld dat ze thuis hadden liggen op de bank gaan storten. En dat allemaal vanwege Marktplaats.

Handeltje
Mijn collega heeft een handeltje in laptops. Hij koopt alle laptops van een bepaald type op en maakt van twee of drie defecte apparaten weer een goedwerkende computer, die hij vervolgens verkoopt via Marktplaats. Dat klinkt lucratief, maar hij snijdt zichzelf ook wel eens in de vingers. Dan helpt hij een apparaat nog verder naar zijn mallemoer. Daar kan hij dan een hele dag over zeuren, waarmee hij ook nog eens mijn humeur verpest en dat van anderen. Iedereen van onze afdeling moet horen wat hij te vertellen heeft, dus loopt hij van tafel naar tafel om het van zich af te praten.

Vanochtend had hij weer een verhaal. ‘Moet je horen wat mij nou weer is overkomen,’ begon hij en hij vertelde dat een Engelssprekend persoon interesse had in zo’n laptop. Mijn collega maakte een afspraak met de man. Gisteravond was het zover. De potentiële koper stond aan de deur, samen met een vriend. Het bleken twee Roemenen te zijn. Ze vertelden dat ze werkten in het havengebied. Eentje droeg een petje, allebei zagen ze er nogal sjofel uit. Mijn collega liet ze binnen. Ze inspecteerden de koop, keken wat rond, overhandigden het geld en stapten weer op.

Beamer
Het ging gemakkelijk, te gemakkelijk, vond mijn collega. Hij vertrouwde het helemaal niet. Daarom besloot hij om alles van waarde naar zijn zolder te verplaatsen. In anderhalf uur tijd verhuisde hij de hele inboedel, waaronder zijn geluidsinstallatie, een computer en de beamer waarmee hij televisie kijkt, naar boven. Alsof Roemenen niet kunnen traplopen.

En nu zit hij tegenover mij achter zijn bureau bang te wezen. Hij denkt dat de Roemenen terug komen, dit keer met een grote verhuiswagen, waar al zijn luxe spullen in verdwijnen. Maar dat is je reinste discriminatie natuurlijk. Die twee jongens zijn onschuldig, die kwamen alleen een laptop kopen. Mijn collega moet blij zijn met zulke klanten. Waarschijnlijk wordt er helemaal niets ontvreemd.

Gymnastiek
Vanavond komt mijn collega thuis in een huis waar alles nog gewoon op zijn plek staat. Wel jammer dat hij niet even lekker op de bank kan gaan liggen ontspannen. Voordat hij televisie kan kijken moet hij eerst al zijn apparatuur van zolder terug naar beneden sjouwen. En wat als de avond voorbij is? Die Roemenen kunnen ook een andere dag uitkiezen om in te komen breken. Dus moet alles ook weer terug naar zolder.

‘Goed voor je conditie zeg, zo’n laptop verkopen aan Roemenen,’ merk ik spottend op. Mijn overbuurman kan het niet waarderen. Maar ik heb lol. Er staat al een afspraak in de agenda voor over anderhalve week, als geheugensteuntje voor mijzelf, zodat ik niet vergeet om te vragen of de Roemenen zijn huis al hebben leeggeroofd. Waarschijnlijk niet. Ik weet al wat ik dan ga zeggen: ‘Ze wachten gewoon een tijdje totdat je hun gezichten bent vergeten.’

Ik ga hier nog weken lol aan beleven.

CC foto: Marshall Astor