Met een rooie kop op het terras

Witte kuiten, blote schouders en bier met citroentjes. Te korte shirtjes, mannen met hemden en jurkjes. Jurkjes! Eindelijk weer blote benen onder korte jurkjes! Het is zomer in Nederland, heel even, en iedereen krijgt het in zijn bol.

Eindelijk zomer
De zon schijnt, de zon! Oh, glorieuze zon, waar ben je al die tijd toch geweest, hoe heb je die stomme grauwgrijze wolken al die tijd hun gang kunnen laten gaan? Eindelijk voel ik de warmte van de zon weer op mijn gezicht, en na een half uur heb ik een rooie kop. Maar het maakt allemaal niet uit, want het is zomer. Zomer in mijn hart, zomer op straat en zomer op mijn rode kop.

Goedkope zonnebrillen komen uit de tas, computers worden afgesloten en de stad lijkt ineens drie keer zoveel inwoners te hebben. Mensen lachen, vrouwen flaneren in korte rokjes, die zo lang in de kast hebben moeten hangen. Eindelijk schijnt de zon weer in onze onverwarmde Hollandse harten.

Decolletés en gierende hormonen
Ineens hebben de bankjes in het park hebben weer reden tot bestaan, autoraampjes worden naar beneden gedraaid, vliegtuigen trekken witte strepen op het blauwe hemeldoek, vogeltjes fluiten en decolletés verschijnen.

Hormonen dalen neer als een onzichtbare hagelstorm onder de soundtrack van het gelach van spelende kinderen en drinkende volwassenen. Ik ben ineens weer verliefd. Verliefd op de zon, verliefd op alle vrouwen die voorbij lopen, en vooral heel erg verliefd op de serveerster die steeds mijn biertje op tafel zet.

Welke crisis?
Vandaag is eindelijk eens niet grijs, vandaag is rood en blauw en geel en nog veel meer kleuren die ik door mijn kleurenblindheid niet van elkaar kan onderscheiden. Vandaag maakt het allemaal even niet meer uit. Want vandaag schijnt de zon, en dat is meer dan genoeg.

Eindelijk kan mijn winterjas kan de kast in, zo ver mogelijk naar achteren. Dit is wat we nodig hadden, crisis? Ha! Welke crisis. Jan Pronk? Geen idee. Aan Anouk dacht allang niemand meer en het kabinet kan vallen zonder dat Ron Fresen het merkt.

Lieve, lieve, allerliefste zon, wat hebben we je gemist. Blijf je deze keer wat langer hangen?