Mijn beschamende afwijking

Allereerst: Gelukkig nieuwjaar allemaal! Hopelijk brengt 2010 jullie alles waar jullie op hopen. Dan nu weer over tot de orde van de dag. Robin schreef al over de Top2000. Ik heb daar zo mijn eigen verhaal over. Het is namelijk een genot voor mijzelf maar een kwelling voor de mensen om mij heen.

Vooropgesteld: ik ben dol op de Top2000. Ik ben namelijk een muziekomnivoor. Op mijn mp3speler staan Phoenix en The Klaxons gebroederlijk naast ABBA, Jacques Brel en The Beach Boys (dit laatste lied is trouwens mijn nummer 1 in de Top2000. Bezwaar aantekenen mag in de comments). Ik vreet het allemaal met niet aflatend enthousiasme.

Maar doordat er gewoon heel veel van mijn gading in de Top2000 staat komt mijn afwijking ook pijnlijk aan het licht.

Ik heb namelijk een audiografisch geheugen. Voordat jullie dat gaan googelen: het is een afwijking die ik zelf heb bedacht omdat ik er geen offciele naam voor weet. Ik heb geen fotografisch geheugen waardoor ik alles wat ik lees kan onthouden, maar ik onthou wel alles wat ik hoor. Als ik een liedje twee keer heb gehoord ken ik dikwijls al het eerste couplet en het refrein. Geef me nog een luisterronde en ik ken het tweede couplet ook.

Soms is dit heel handig, bijvoorbeeld bij popquizjes, maar meestal is het gewoon genânt. Als je in de kroeg ‘Horny 98′ van Mousse T. of ‘Freak me’ van Another Level luidkeels mee staat te zingen worden er toch een paar wenkbrauwen opgetrokken. Helemaal als je niet alleen het refrein kent maar ook het couplet woord voor woord mee kunt brommen. En het blijft nooit alleen bij de coupletjes en refreintjes. Compleet voor mij niet te halen ad-libjes krijs ik genadeloos mee, net als elke willekeurige gitaar of trompetsolo.

Want, voordat jullie zeggen: “Dan zing je toch niet mee?” Dat lukt me dus niet. Het is alsof de woorden die in mijn hoofd zitten er per se uitmoeten. Als ik me heel erg schaam dat ik iets ken, bijvoorbeeld ‘Tell Him’ van Celine Dion (ieieieieie) en Barbara Streisand, dan murmel ik dus zachtjes mee, en hoop ik maar dat niemand naar me kijkt. Want om bestempeld te worden als Celine- fan. Sorry.

Hoeveel dingen zou ik niet kunnen onthouden als ik de trompetsolo in ‘Old Town’ van The Corrs eens zou vergeten? Hoeveel ruimte in mijn hersenen wordt wel niet ingenomen door de complete songtekst van ‘Why tell me why’ van Anita Meyer of door de gitaarsolo uit Hotel California? Er is een reden waarom ik op mijn eindexamen een vijf had voor zowel wiskunde als voor ‘management en organisatie’: de plaats in mijn hersenen die gereserveerd was voor staartdelingen en het break-even-point was al ingenomen door de volledige tekst van ‘Nah neh nah’ van Vaya Con Dios en het gehele oeuvre van Whigfield. Vooral die dekselse Whigfield.

En B. wordt er dus helemaal gek van, terwijl hij bovengemiddeld veel muziekkennis heeft en zelf een aardig moppie mee kan zingen. Maar dat zijn vriendin bij elk obscuur Motown- hitje de tekst kent, trekt hij bijzonder slecht. Gelukkig is de Top2000 weer afgelopen, en heb ik weer een jaar lang de tijd om grip te krijgen op mijn afwijking.

CC Foto: cooling