Over Kreta, onweer en tequilla

Ah, Kreta. De warme zon en de zoute zee. De zonneallergie staat op mijn buik en mijn haar is niets meer dan een bosje touw. Maar who cares, vakantie is fantastisch! Veel verder dan het zwembad en/of het strand zijn we nog niet echt gekomen, cultuur doen we morgen, of overmorgen, of de dag daarna. Zowel overdag als ’s nachts haal ik uren slaap in en herstel van stress en zorgen. Mijn i-pod draait overuren en op de voorkant van het boek dat ik voor mijn stage moet lezen staat mijn wang in vette zonnebrandcreme afgedrukt. ’s Ochtends en ’s avonds ga ik een half uur zwemmen, daarna werk ik een Griekse salade naar binnen.

Hebben we dan niets meegemaakt? Jawel! In het vliegtuig ben ik bijkans gestorven van angst. De turbulentie tijdens het dalen was zo erg dat ik met een bonzend hart en de tranen in mijn ogen alvast in noodlanding houding zat. Eenmaal aan de grond zagen we waarom de landing niet van een leien dakje was gegaan: het regende pijpenstelen! Toen we in het hotel waren barstte er een onweer los waar de honden geen brood van lusten. Zelden heb ik zo’n stortbui naar beneden zien komen.

De volgende dag was de zon er. Opgetogen namen we plaats op het eerste de beste terras, waar de Griekse barman me achter de rug van Nico en Renee probeerde te strikken. Toen ik naar het toilet ging stond hij grijnzend klaar met twee tequilla’s om met mij achterover te tikken. Ik liet van schrik een stuk citroen tussen mijn borsten vallen. De tweede keer dat ik naar het toilet moest probeerde ik naar binnen te sneaken terwijl hij buiten bieslookplantjes stond te knippen. Tevergeefs. Toen ik beneden kwam stond er alweer een ander shotje voor me klaar. Zijn telefoonnummer heb ik afgewezen. ’We moeten gaan!’ zei ik tegen een verbaasde Nico (die de bijnaam ’Panieko’ heeft gekregen na mijn laatste stukje) en Renee en beende alvast weg. Met droopy eyes en een hand tegen zijn hart gedrukt keek hij ons na.

Dan nog een klein weetje om mijn ’vieze reputatie’ hoog te houden: Het toiletpapier mag hier niet in de wc gegooid worden. Dan verstoppen de leidingen. Dus wat doen de Grieken? Die gooien hun besmeerde papiertjes in een prullenbakje naast het toilet. Weten jullie dat ook. En, dit stukje is geschreven vanuit het leukste cafe van heel Kreta (in Agios Nikolaos): Toedeledokie. Waar ze overigens de lekkerste cappucino hebben volgens mijn moeder. Achter de laptop van Welmoed en Lucia heb ik al uren zitten typen voor school en nu voor jullie en een beetje reclame mogen ze dus wel hebben. :)