Pestkoppen met spijt: ‘Als ik haar zie kan ik wel door de grond zakken’

pesten

Elke donderdag geven we je een kijkje in een populair topic op het VIVA-forum. Deze week: hebben vroegere pesters schuldgevoelens?

Of je nu gepest werd, zelf pestte of getuige was: iedereen is weleens in aanraking gekomen met pesterijen. Forummer TicTacTo was vroeger vaak het mikpunt en worstelt daar nog steeds mee. Ze vraagt zich af of vroegere treiterkoppen nu een schuldgevoel hebben.

  • siriusblack: “Ik heb nu wel spijt. Heel veel jaren later heb ik nog iemand opgezocht en mijn excuses aangeboden.”
  • Lina89: “Moeilijk. Ik ben me er nooit bewust van geweest, maar een meisje heeft me verteld dat ze vroeger niet naar school durfde, omdat ik haar heel erg intimideerde. Ze heeft er nu nog last van. En ze is niet de enige. Ik snap nog steeds niet helemaal wat ik precies gedaan heb, maar ik heb wel mijn oprechte excuses aangeboden en vind het heel erg dat ze zich door mij zo hebben gevoeld. En dat terwijl ik ze nooit opzettelijk heb gepest of iets tegen ze heb gehad.”
  • minnimouse: “Ik denk dat vroegere pesters zelf onzeker waren, problemen thuis hadden óf gewoon rotkinderen waren. Ik denk dat sommigen ook niet meer weten dat ze gepest hebben of dat hun gepest zoveel invloed heeft gehad.”
  • MinkeDeWit: “Volgens mij waren pesters zich vaak niet bewust van de gevolgen van het pesten, of was hun bedoeling in ieder geval niet om iemand de vernieling in te helpen. Een van mijn pesters van vroeger is nu kindertherapeut. Ik zou mijn kind er niet heenbrengen, maar met zo’n beroep kun je toch niet echt duivels slecht zijn?”
  • aspirientje: “Ik werd best veel gepest op de lagere school, door één meisje vooral. Tijdens een reünie een paar jaar geleden vertelde ze zelf dat ze vroeger gewoon een rotkind was. Ze waren met het gezin in vijf jaar tijd zes keer verhuisd. Elke keer een nieuwe school, terug in een groep moeten komen. Haar manier om daarmee om te gaan was een grote bek opzetten, iedereen overschreeuwen en dus pesten om niet gepest te worden. Dat heeft voor mij wel wat verklaard. Maar als ze er niks van had gezegd, dan had ik dat ook oké gevonden. Je moet zelf aan je toekomst en aan jezelf werken. Dat mag niet afhangen van het schuldgevoel of bekentenissen van pesters.”
  • Maloeke: “Ik heb jarenlang gepest. Ik heb er absoluut spijt van en ben ook naar degene gegaan die we altijd gepest hebben. Het was in die tijd, met zoveel kliekjes in de klas, pesten of gepest worden. Trots ben ik er absoluut niet op. Als ik haar zie, kan ik nog steeds door de grond zakken, zoveel spijt heb ik.”
  • Mejuffrouwmuis: “Ik denk dat je verschillende soorten pesters hebt. 1. Iemand die pest om het pesten en die gewoon niet zo’n leuk persoon is. Doorgaans zijn ze op volwassen leeftijd nog steeds pestkoppen en hebben ze weinig zelfreflectie. 2. Kuddedieren die bang zijn om het haasje te zijn en daarom maar mee pesten. Zij zijn vaak onzeker en zullen zich later vast schamen. 3. Mensen die pesten omdat ze bepaald gedrag spuugzat zijn. Tot die laatste groep behoorde ik.”

Meepraten? Dat kan hier.

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.