Poetsen, kreng!

Nederlandse vrouwen schijnen de huishouding het liefst zelf te doen. En als we het poetsen al uitbesteden aan een werkster, durven we het niet te zeggen als ze het niet goed doet.

Schuldgevoel
Dat las ik in het promotie-onderzoek van Sociologe Sjoukje Botman, over de ongemakkelijke relatie tussen Nederlanders en hun werkster. Sjoukje ontdekte dat veel mensen zich schamen voor het feit dat ze een ander letterlijk het vuile werk laten doen en dat ze daardoor werkgeverschap vermijden. Daarom maken ze geen heldere afspraken over wat er schoongemaakt moet worden en hoe, en ze zeggen het ook niet eerlijk als ze ontevreden zijn. Je zou niet zeggen dat wij zo’n koloniaal verleden hebben als je ziet hoe onhandig we nu met ons personeel omgaan.

Met de Franse slag
Het resultaat is dat veel werksters met de Franse slag poetsen en ‘vergeten’ om vervelende klusjes te doen. Omdat ze weten dat jij er toch niks van durft te zeggen. Een goede relatie onderhouden is natuurlijk ook belangrijk, mensen doen nu eenmaal harder hun best voor je als je aardig voor ze bent. Maar met koffie drinken en aardig zijn red je het dus niet. Volgens Sjoukje voelen mensen die hun werkster serieus nemen, heldere afspraken maken en haar goed betalen, ook vakantiegeld en reiskosten, zich het minst ongemakkelijk.

Gezellig bakkie koffie
Blijkbaar is het goed serieus behandelen van je werkster ook geen garantie op een schoon huis. Wij hadden het allemaal keurig geregeld via een officieel schoonmaakbedrijf en betalen ons helemaal scheel. Ik zorg dat de interieurverzorgster in kwestie goed wordt ingewerkt: ik print een uitgebreid schoonmaakschema uit en gaaf het aan als er wat extra’s moet gebeuren. Er ligt een keurig briefje als we er niet zijn en als we er wel zijn drinken we ook nog wel een gezellig bakkie koffie met haar.

Witte handschoen
Maar inmiddels hebben we zo al drie dames versleten, en wat mij betreft hoeft nummer vier ook niet meer terug te komen. Ik ga heus niet met een witte handschoen langs de plinten en ik zeik er ook niet over als ze een kwartier eerder naar huis gaan. Maar ik word wel bloedchagrijnig als ik merk dat er alleen behoorlijk gepoetst wordt als ik er met mijn neus bovenop zit. En dat alle rotklussen half of helemaal niet gedaan worden. Wekelijks een scheut chloor in de plee gooien, dat kan ik zelf ook nog wel. Maar nu ik weer zelf ben gaan poetsen komt er zwarte bagger van de keukenmuur en ontdek ik overal stofnesten.

Ik doe de huishouding helemaal niet het liefst zelf, ik voel me zeker niet schuldig als een ander mijn plee moet schrobben en ik durf het best te vertellen als de werkster het niet goed doet. En toch poets ik zuchtend de spinnenwebben weg. Wat nu, Sjoukje?

credits: foto priv├ębezit