Raar volkje, die Nederlanders

Nu ik veel te maken heb met andere culturen, word ik elke dag door mijn cursisten er op gewezen dat Nederlanders toch maar raar zijn. Natuurlijk is de taal sowieso een groot vraagteken. Bij uitspraakoefening breken ze zowat hun tong, en zeker bij klanken met een g, sch, of nog leuker: schr, kokhalzen ze zich zowat door de zinnen heen.
En dan het alfabet, waarbij de a, e en i precies anders uitgesproken worden dan in het Engels. En als ik dan begin met het uitleggen van de klok, word ik helemaal voor gek verklaard. Waarom zou je in hémelsnaam zeggen: ‘Het is tien voor half vier’!?

Als ik daarna de inversie behandel, slaan ze helemaal stijl achterover. Dan vertel ik dat het ‘Ik loop naar huis’ is, maar als je er iets vóór zet (bijvoorbeeld ‘morgen’) het: ‘Morgen loop ik naar huis’ is. Dat dus het onderwerp naar de derde plek in de zin verhuist. De logica is voor hen dan ver te zoeken.

Maar het hoogtepunt uit de ‘Nederlanders zijn geschift’-categorie was toen we daarna de zinnen (met inversie!) gingen bespreken die ze thuis hadden moeten maken. Iemand kwam met de prachtzin: ‘Op dinsdag wandel ik door het bos met de prins.’
Ik helemaal trots, want na twee lessen is dat toch best een mooie zin. In het kader van het bijbrengen van de Nederlandse cultuur, vroeg ik of ze de Nederlandse prins kenden. En wie de koningin was, enz.

Vol enthousiasme vertelde een cursiste dat ze de prins een keer had gezien. (De oeh’s en aah’s vlogen door het lokaal.) Het was in Den Bosch, op een groot plein, en het was heel druk want iedereen wilde de prins zien. Hij gaf iedereen zomaar een handje en de menigte was helemaal door het dolle heen omdat ze de prins hadden gezien. Ik: “Oh, wauw. Wanneer was dat dan?” Ergens in februari. Ik: “Waren de mensen verkleed?” Ja, het was carnaval.

Oeps.

Toen moest ik dus het arme meisje meedelen dat ze niet DE prins van Nederland had gezien, maar Prins Carnaval!

Dus ik een plaatje van Willem Alexander laten zien, en toen eentje van een Prins Carnaval. Ze schaamde zich kapot. Maar toch begreep ze niet waarom ‘wij’ dan zo enthousiast waren terwijl het niet de echte prins was. Dus toen ben ik maar de hele hype rond carnaval in Brabant en Limburg gaan uitleggen.
Hoofdschuddend liep ze na de les het lokaal uit. Ze moest even een vriendin bellen die haar halve My Space had gewijd aan haar ontmoeting met dé prins van Nederland…