Schaamhaarmatras

geen

Een boekenkast kiezen: eitje. Een bed uitzoeken: ik wil die. Maar een bijpassende matras vinden die óók nog lekker ligt? Eh…

De betôverde døølhöf
Samen met Lau struinde ik gisteravond de matrassenafdeling van de lokale Zweedse woongigant af. Eerst waren we al verdwaald tijdens onze poging om een stukje van de route af te snijden (néé, ik wil niet langs de kinderafdeling! En rot op met je keukenspullen, ik wil gewoon naar de matrassen. Fuck, nu staan we ineens op de lampenafdeling). Ondanks de bordjes vol pijlen naar honderd verschillende kanten, kan ik mijn weg maar moeilijk vinden in het woondoolhof. En ik ben vast niet de enige. Ik vermoed dat de medewerkers met enige regelmaat achter een boekenkast of bureaustoel het uitgeteerde lijk van de zoveelste hopeloos verdwaalde stumper vinden. Hij was alleen maar op zoek naar een Slåttehilvk!

Matrassenmuseum
Maar goed, terug naar de matrassen. Lau had zijn huiswerk goed gedaan; hij kon zelf bijna een beddenzaak beginnen, zoveel wist hij van memory foam, pocketvering en latex met een medium stevigheid. Ik liet me eindeloos afleiden door de museum-achtige setting waarin een dwarsdoorsnede van alle beschikbare matrassen werd getoond. Het deed me een beetje denken aan Bodies, die tentoonstelling waarbij je tussen allerlei half-ontlede lichamen door loopt.

Mos voor de vering
Onze speurtocht naar ligcomfort ging redelijk goed, totdat een van de medewerkers zich ermee kwam bemoeien. De lieverd had echt het beste met ons voor, maar ik was om eerlijk te zijn heel gelukkig toen ik nog dacht dat ik een medium stevige matras met pocketvering wilde. Hij begon echter over natuurlijke materialen en loodste ons mee naar de andere kant van het matrassenmuseum, waar een 100% biologische matras ons aanstaarde. ‘Dit is paardenhaar en hieronder zie je een laag mos, voor de vering,’ wees de jongen aan. Hij kon ons deze matras van harte aanbevelen. Dit pareltje zou ons jaren van slaapcomfort brengen, dus dat hij zes keer zo duur was als het exemplaar met pocketvering dat ik in eerste instantie op het oog had, was helemaal geen argument. ‘Føck,’ huilde mijn portemonnee zachtjes in mijn binnenzak.

Inliggen
Eigenlijk vond ik de biologische matras een stuk minder lekker liggen. Toen ik dat voorzichtig naar voren bracht, wuifde de medewerker mijn bezwaar enthousiast weg. ‘Hij vormt zich naar je lichaam, dus je moet hem even inliggen. Net als bij nieuwe schoenen.’
Het punt is: ik wil mijn matras niet inliggen. Ik draag schoenen die ik moet inlopen namelijk niet (want blaren), dus ik zie al helemaal voor me hoe ik in de toekomst maandenlang op de bank slaap omdat ik weiger om een week van slapeloze nachten op te offeren aan het inliggen van mijn biologische matras met kamelennavelpluis en schaamhaar van lesbische otters.

Fijne rugklacht – eh, nachtrust!
‘We gaan voor deze,’ zegt Lau beslist. De medewerker kijkt ons verbaasd en licht walgend aan, schijnbaar nogal gepikeerd dat we te dom zijn om na zijn verhaal van een halfuur alsnog voor zo’n verduivelde pocketveringmatras kiezen. ‘Je kunt ook twee matrassen naast elkaar leggen,’ oppert hij. ‘Wil jij misschien liever een biologische matras?’
Ik kijk naar de grond als een schuldig schoolkind en mompel: ‘Ik wil eigenlijk ook pocketvering.’
Met een brede glimlach knikt de jongen. Hij vertelt welke stelling we in het magazijn moeten hebben en ik voel gewoon hoe hij ons allebei ondertussen een driedubbele hernia toewenst. Met onze pokkevering.

Foto: RelaxingMusic