Strak fietspak

We hadden afgesproken om samen een stuk te gaan fietsen en daarom stond vriend R. mij op te wachten in vol ornaat. Hij droeg een fietspak. Even wist ik niet waar te kijken, totdat hij mij uitlegde dat die bult tussen zijn benen er zat vanwege de zeem, een rubberen mat met de afmetingen van een Tena Lady. Het bezorgde hem een bobbel die bij mij zowel angst als respect opriep, maar die gelukkig artificieel was.

Peloton
We reden weg, hij in zijn fietspak en ik in een korte broek die me te ruim zat. We gingen hard. Dertig kilometer per uur was de ondergrens. Bij een spoorweg sloten we aan bij een peloton amateurrenners dat stond te wachten op een passerende trein. De slagbomen gingen open en ze fietsten weg. Wij probeerden ze bij te houden en dat lukte. Daar reden we: negentien man in strakke pakjes en ik in mijn fladderende broek. Af en toe keek iemand achterom om te zien wie er ongevraagd deel uitmaakte van het peloton, maar ze keken nooit naar vriend R., want hij droeg ook zo’n pak en was daarmee voldoende gecamoufleerd. Ik moest ook zo’n pak!

Regels
Om een fietspak te mogen dragen, vind ik dat je moet voldoen aan bepaalde regels. Zo moet je er snel uitzien, dus niet zoals de mannen die alleen in het weekend het asfalt bestormen terwijl duidelijk te zien is dat ze er doorgaans gemotoriseerd langs af rijden. De tweede regel is dat dragers van dat soort pakjes nooit ingehaald mogen worden door fietsers in hun gewone kloffie. Het is ook suf wanneer iemand op een fiets met trapondersteuning je voorbij komt zoemen terwijl jij daar rijdt in een spandex pak met een helm op je harses.

Snel
Met het idee dat ik kon voldoen aan die twee eisen, zocht ik de fietsenhandel op. Ik werd de trotse bezitter van een flitsend pak in zwart en wit. Het is van een ander merk dan mijn fiets. Maar zoals een man die stukjes schrijft voor een vrouwensite betaamt, keek ik naar kleur en niet naar zoiets onbeduidend als een merk. Thuis trok ik het pak aan. Het voelde snel. Mijn vrouw keek naar mij alsof ik me net had overgoten met vloeibare chocolade. ‘Sorry vrouw, ‘ zei ik, want ik had geen tijd voor afleiding. ‘Ik moet fietsen.’ En daar ging ik. Ineens reed ik een versnelling hoger en gemiddeld vijf kilometer per uur sneller dan voorheen.

Kantoor
Je had mijn collega’s moeten zien toen ik die ochtend het kantoor in liep. Ze keken alsof ik in mijn naakte lijf kwam binnenlopen en de zwarte broek met witte strepen als bodypaint was aangebracht. Sindsdien moet ik het ontgelden als ik in mijn fietspak verschijn. Ze zullen zich wel ge├»ntimideerd voelen door die bult in mijn broek. Maar ik ga ze dus mooi niet uitleggen dat die niet puur natuur is.

CC foto: dno1967b