Tattoo-twijfels

Ik heb een vriendin met een tattoo, een collega met een tattoo (waarschijnlijk wel meer, maar de hare heb ik mogen bewonderen), een vriendin wiens vriend een tattoo heeft, een ex met een tattoo en een familielid met een tattoo. En eigenlijk zou ik er ook best een willen.

Tweede jeugd
En waarom? Dat weet ik eigenlijk niet. Misschien is het onbewust een statement, een soort vrijheidssymbool. En misschien is het een tweede jeugd-opstandigheid, een soort verlate puberteit. De 35 ben ik al enige tijd geleden gepasseerd en voel me de laatste jaren steeds onafhankelijker en met meer zelfvertrouwen dan 15, 20 jaar geleden.

Mijn eigen lijf
Wie houdt me tegen? Vooralsnog niemand. Als baas over mijn eigen lijf is het natuurlijk zo besloten om er een te laten zetten. Mijn partner is niet voor en niet tegen, vindt dat ik het helemaal zelf moet weten. En dat is natuurlijk zo. Hij heeft wel een mening over tattoo’s, en die is niet over all positief. Hij vindt het niet bij ieder type mens of ieder type lichaam even mooi, vindt het soms ordinair, en zet zijn twijfels bij het hebben van een tattoo op ‘oudere leeftijd’, wat die leeftijd dan ook mag zijn.

Papegaai
En ik? Wat houdt me tegen? Wat vind ik? Om eerlijk te zijn vind ik het niet bij iedereen mooi. Veel tattoo’s vind ik qua ontwerp niet mooi, en soms vind ik het zonde van iemands uitstraling. Ik heb wel eens iemand gezien in een romantische witte bruidsjapon die op haar rug een vrij grote papegaai had laten tatoueren. Maar ja, om nou voor die ene dag waarop je ooit misschien zult trouwen en zo’n jurk zult dragen dan maar geen tatouage te nemen, dat is nou ook weer zoiets.

Waar?
Toch, als ik er een neem, zal ik hem wel laten plaatsen op een plek waar ‘ie niet meteen zichtbaar is voor iedereen. Een arm, schouder of enkel vind ik voor mijzelf niet geschikt, want ik werk in een zakelijke omgeving, waar een zichtbare tattoo niet wordt gewaardeerd. Als ik de knoop ooit doorhak, komt ‘ie waarschijnlijk boven een bil, op een schouderblad of op een lies. En niet al te groot. Denk ik.

Verwijderen
Daarbij heb ik nog niet ‘de’ tattoo gevonden die ik echt permanent met mijn lichaam verbonden zou willen zien. Een tattoo laten verwijderen is nog altijd een pijnlijke zaak. Dat ondervond een oom van me ook, die van zijn nieuwe vrouw de naam van zijn ex moest laten verwijderen van zijn arm. En ze doen het ook niet overal.

Pauw
Ik heb wel altijd geroepen dat het, als ik er een neem, een kleine wordt. Twee bij drie centimeter, misschien net iets groter, maar niet veel groter. Maar toen ik laatst iemand zag met twee pauwekoppen op haar buik zag, prachtig ingekleurd met helder pauwblauw, smaragdgroen, en goud, begon ik toch te twijfelen. Dat was wel erg mooi. Maar vooruitziend naar mijn oude dag, met hoogstwaarschijnlijk geen strakke buik meer, kreeg ik visioenen van tot kalkoenen verworden bejaarde pauwen. Geen goed plan dus.

Gewoon doen?
Waarschijnlijk denk ik er volgens mensen die er een hebben, te moeilijk over en moet ik niet denken, maar doen. Tja. Het is wel in principe voor altijd. Ik ben er nog niet uit. Maar ik beloof jullie, als ‘ie er staat, zijn jullie de eersten die het weten.

CC Foto; Rubbel