The Passion 2013

geen

Witte donderdag, sinds 3 jaar hét ultieme televisieavondje voor mij.  Ook gisteren zat ik er weer klaar voor, onderuitgezakt op de bank met een zak chips binnen handbereik kijken naar de lijdensweg van Jezus Christus.

Vooropgesteld: ik ben absoluut niet gelovig. Maar ik mag graag kijken naar zo’n spektakel als The Passion. Omdat ik het knap vind hoe men een bijbels verhaal weet te vertalen naar de huidige tijd én omdat het evenement altijd gelardeerd is met de meest fantastische Nederlandse muziek. En daar houd ik van, enorm veel zelfs.

Met een lach en een traan
Net als vorig jaar heb ik ook nu weer gelachen, heb ik me verbaasd en geërgerd maar ben ik op sommige momenten ook echt ontroerd. Toen het begon, met dat imposante orkest dat geheel in het wit gehuld was, dacht ik eerst dat ik in de nieuwste wasmiddelenreclame van Jörgen Raymann was gevallen. Maar niets was minder waar, Jörgen gaf als verteller de aftrap en het verhaal begon echt toen Jezus per bus arriveerde in Den Haag.

Gelachen
Zoals gezegd, ik heb gelachen. Best vaak zelfs. En dan nog niet eens omdat Jezus (René van Kooten) een spraakgebrek bleek te hebben. Nee, het waren andere details die mijn mondhoeken regelmatig deden krullen. Zoals Daniël Boissevain, die nu eindelijk wel ‘de mol’ mocht spelen in de rol van Judas. Of Hero Brinkman, die altijd al machtshebber wilde zijn en nu voor één kort minuutje mocht ervaren hoe dit voelt.

Het laatste avondmaal afhalen bij Judith Osborn… eerlijk waar, je kon mij afvoeren. Om nog maar te zwijgen over de briljante casting van Thomas Dekker als Barabbas. En ook hier kwam hij met zijn misstappen weer goed weg.

Verbaasd en geërgerd
Waar ik vorig jaar nog onder de indruk was van de processie met het kruis en de vraaggesprekjes die Antoinette Hertzenberg onderweg hield, zat ik nu met kromme tenen naar Renate Gerschtanowitz te  kijken. Een heer van respectabele leeftijd werd naar hartelust getutoyeerd en een man met buitenlands accent werd afgebroken omdat ze geen geduld had om naar zijn onverstaanbare gebrabbel te luisteren.

Ondertussen vrolijk glimlachend met rode wangen als een kind op schoolreis. Misschien hadden ze haar beter de intocht van Sinterklaas kunnen laten doen. Jammer, want het was vorig jaar juist zo’n mooi en integer onderdeel van het verhaal.

Ontroerd
Als je vanaf je luie stoel kijkt naar al die mensen op het plein en je ziet die intense blikken in de ogen, dan weet én dan voel je: dit is bijzonder om mee te maken. Dat algehele gevoel kwam zeker wel mijn huiskamer binnen. Indrukwekkend.

Verder had ik kippenvel bij het duet tussen Jezus en Petrus (Jim), werd ik in mijn televisie gezogen tijdens de solo van Judas en heb ik zelfs een traantje gelaten toen Maria (Anita Meijer) het allermooiste Nederlandse liedje ooit zong; ‘In het hart van mijn gevoel’ van De Kast. Brok in mijn keel. Sowieso was ik – net als vorig jaar – onder de indruk van de muziekkeuze, wat zijn er toch een hoop mooie Nederlandstalige nummers.

Jammer
Jammer van het geluid van Anita op het einde. Ze zong nog heel emotioneel ‘ik kan het niet alleen’ maar de jongens van de techniek hadden geloof ik niet door dat ze het tegen hen had. Jammer ook dat na het spelen van de lijdensweg van Jezus Christus, de echte lijdensweg voor René nu pas gaat beginnen. Want hé, als je in een linnen broekje en een wit vestje bij -4 met je voetjes in de Haagse Hofvijver gaat staan, dan weet je dat je met Pasen met griep op bed ligt.

Alle gekheid op een stokje, ik heb genoten met een hoofdletter G. En ook al ben ik niet gelovig, het maakt elk jaar weer een diepe indruk op me. Ik kan niet wachten tot de volgende editie!

CC foto’s: still filmpje