Vaderliefde

Laatst was ik een kleine week afwezig van het thuisfront.
Bij thuiskomst zag ik dat mijn lief zijn best had gedaan om mijn taken waar te nemen. Desondanks hulde het huis zich in een vreemd geurenpalet.

Een oude camembert had zich veilig in de ijskast genesteld. In de badkamer moest ergens een muis liggen wiens ziel al enige tijd geleden richting muizenhemel vertrokken was. Op het aanrecht lag hetzelfde vertrouwde vaatdoekje als vorige week.
Nou zal ik hem dat niet aanrekenen. De muis was werkelijk onvindbaar en de camembert was een liefdevol cadeau van iemand.

Gitaar
De kinderen waren overigens dik tevreden. Gezien het aantal pizzadozen bij het oud papier, hadden ze goed te eten gehad. Onder begeleiding van pappa’s gitaar hadden ze een liedje gemaakt over de poezen, geschaatst en buiten gespeeld in de sneeuw.
Ik vroeg de oudste of hij mij gemist had. Hij verzonk even in gedachten. ‘Nee. Eigenlijk niet. Je zou uiteindelijk wel weer terug komen, toch?’

Mannenlogica
Manlief zat goed in zijn rol als huisvader. Routineus nam hij de tafel af.
‘Dat doekje is best vies,’ kon ik niet laten mij te bemoeien.
‘Ja, maar de tafel ook.’
Onweerlegbare mannenlogica.

Taakverdeling
Ben ik dan de enige in dit huis, die weet waar het schuurmiddel staat en hoe een pleeborstel werkt?
Voor Viva Mama dook ik in de taakverdeling bij jonge gezinnen. Feminisme en emancipatie lijken inmiddels stoffige termen uit het verleden. Een vrouw besluit zelf wel of, en hoeveel zij gaat werken. Maar achter de voordeur blijkt het er vaak nog betrekkelijk traditioneel aan toe te gaan. De meeste jonge moeders hebben de eindverantwoordelijkheid over gezin en huishouden. Of in ieder geval voelen zij dat zo.

Kunnen wij ons wentelen in zelfmedelijden, een verwijtende blik richting man?
Dat kan. Maar het hoeft niet. Ben je benieuwd hoe het anders kan?
Lees dan de Viva Mama, die vanaf 5 februari in de winkel ligt.

CC Foto: Gagilas