Verhuisdoos

Er zijn drie opties die de meeste mensen thuis noemen:
A) Hun geboorteplaats
B) Hun huidige woonplaats
C) De plaats waar ze het langst gewoond hebben

Bij mij zit het anders. Ik ben geboren in Haarlem, heb dertien jaar in IJmuiden gewoond en verblijf momenteel in Almere, maar mijn enige echte thuisstad is Groningen. Feitelijk gezien heb ik er maar iets meer dan twee jaar de boel onveilig gemaakt, maar gevoelsmatig woon ik er al mijn hele leven.

‘Stelletje zigeuners!’
Sinds september 2011 zijn Lau en ik maar liefst vijf keer verhuisd. Onze vrienden noemen ons al gekscherend een stelletje zigeuners. Ik ben blij dat we geen Sinterklaas vieren met surprises, want dan had ik zeker weten een woonwagen van  papier-maché gekregen. De reden van al die verhuizingen is niets geks, hoor: Lau heeft vier stages gelopen in verschillende ziekenhuizen en ik kreeg een baan in Lelystad.

Enschede, Groningen, Hoogkerk…
Dus daar gingen we. Van Enschede naar Groningen, naar Hoogkerk, naar Annermoeras, terug naar Groningen en eind februari 2012 kwamen we eindelijk op een plaats waar we langer dan drie maanden konden wonen: Almere. Tien maanden later moeten we er weer weg, want het huis dat we huurden is verkocht. En waar gaan we heen? Terug naar Groningen, natuurlijk.

Dozen, dozen, dozen
Dat betekent alles weer opvouwen, inpakken en meenemen. Na vijf verhuizingen zijn de dozen die we gebruiken echter behoorlijk uit elkaar aan het vallen. Toen we in een koude, schimmelige sloopboerderij in Hoogkerk woonden hebben we een aantal exemplaren op hun kant gelegd en opgestapeld, bij wijze van kast. We hebben ze door de regen gesjouwd, aan elkaar geplakt met tape en zestienhonderd keer in elkaar gezet en weer uit elkaar gehaald, want platte verhuisdozen zijn een stuk beter op te stapelen en weg te moffelen in donkere hoekjes waar niemand kijkt. Dat is trouwens mijn grote opruimen-na-de-verhuizing-tip: als je geen troep ziet, betekent het dat je klaar bent met opruimen en dat je koffie mag gaan drinken. Ook als de bewuste troep gewoon achter een kast gepropt is.

Wc vol boeken
Vanaf nu ben ik dus langzamerhand weer wat dozen aan het inpakken. Het eerste wat me opvalt: boeken. Sodeknetter, wat heb ik veel boeken. En lang niet allemaal in de boekenkast, maar ook onder mijn bed, in de kledingkast, in de keuken, op de wc (stapels! Alsof ik bang ben dat het wc-papier opraakt) en in de nog niet uitgepakte verhuisdozen. Zei ik in mijn voorstelblog nog dat we best compact leven, qua boeken is dat zeker niet het geval.

Cursus Frans in de auto
Maar goed, wat kan het mij schelen dat mijn nagels breken tijdens het inpakken van de dozen, dat Lau en ik wekenlang met rugpijn van het sjouwen rondlopen en dat de vering in mijn overvolgepropte autootje compleet doorzakt? We gaan terug naar Groningen! Wel wat minder: vanaf nu moet ik iedere dag anderhalf uur rijden om op mijn werk te komen. En ‘s avonds weer anderhalf uur naar huis. Ach, misschien kan ik in die verloren uurtjes een cursus Frans op cd gaan volgen, dan word ik er ook nog slimmer van. Rien ne m’empêche!

Foto: privébezit