Vraag het de mediator: ‘Ik wil niet dat hij mijn ongeboren kind erkent, wat nu?’

Raffy en Janneke zijn al jaren sekspartners, tot beider tevredenheid. Maar sinds Janneke zwanger is, lopen de verwachtingen uiteen. Raffy droomt van zijn nieuwe gezinnetje. Hij kan niet wachten tot hij zijn kind in zijn armen kan houden. Janneke wil het kind alleen opvoeden. Als Raffy dat niet accepteert, wil ze hem niet meer zien.

Janneke: ‘Raffy en ik hebben geen relatie, we kennen elkaar alleen van het uitgaan. We komen elkaar eigenlijk elk weekend wel ergens tegen en dan blijven we meestal bij elkaar slapen, in seksueel opzicht klikt het prima tussen ons. Maar verder hebben we werkelijk niets gemeenschappelijk.

Een half jaar geleden ontdekte ik dat ik zwanger was. Na de eerste schok besloot ik het kind te houden. Ik ben de jongste niet meer, dus misschien is dit mijn laatste kans. Hoewel ik zeker weet dat het van Raffy is, heb ik hem in eerste instantie niets verteld. Raffy is heel avontuurlijk, eigenlijk is hij gewoon knettergek: champagne om 3 uur ’s nachts op het puntje van de pier bij IJmuiden, dat soort werk. Maar als partner is hij hopeloos en als vader lijkt hij me totaal ongeschikt. Hij fladdert van baantje naar baantje en het zou me niets verbazen als hij er nog drie vriendinnen op na houdt. Nou, zulk soort relaties, daar heb ik mijn buik van vol. Dit kind voed ik alleen op.

Ik wil ook pertinent niet dat hij het erkent. Hij heeft geen enkel recht want we zijn niet getrouwd of zo. Ik heb gezegd dat ik niet wil dat hij zich met ons bemoeit, maar dat accepteert hij niet. Laatst kwam hij toch weer met een tas kleertjes aanzetten. Toen heb ik gezegd dat ik hem niet meer wil zien, maar hij blijft me bellen. Misschien moet ik wel naar een andere stad verhuizen. Anders kom ik nooit van hem af.’

Raffy: ‘Janneke doet net of ik er niets mee te maken heb, alsof ik alleen op het knopje mocht drukken en me er verder niet mee mag bemoeien. Nee dan zij, zij draagt het kind negen maanden in haar buik. Blijkbaar heb je dan pas recht van spreken.

Maar het is toch ook mijn kind? Mijn vlees en bloed?

Ik ben opgegroeid met het idee dat een kind een vader en een moeder nodig heeft. Mijn vader is er al voor mijn geboorte vandoor gegaan en hoewel ik hem nooit ontmoet heb, heb ik hem altijd gemist, nog steeds. Mijn moeder moest hard werken en ze had daardoor weinig tijd voor mij. Ik wil niet dat mijn kind hetzelfde moet meemaken. Janneke doet daar heel makkelijk over, maar ze weet niet waar ze het over heeft. Haar ouders zijn nog bij elkaar.

Het liefst zou ik met Janneke trouwen en een gezin met haar en ons kind vormen. Natuurlijk hebben we niet echt voor elkaar gekozen, maar we zijn nu samen verantwoordelijk voor ons kind en die verantwoordelijkheid wil ik graag op me nemen.

Een vriend van me staat op de markt, ik help hem wel eens. Hij zou rondvragen of ik daar misschien ook een plekkie kan krijgen, ik vind wel een handeltje. Dan kan ik mijn gezin onderhouden en kan Janneke alle aandacht aan ons kind geven.

Eerlijk gezegd verheug ik me er enorm op, een eigen gezin! Ik had nooit gedacht dat mij dat ten deel zou vallen.’

De mediator: ‘Net als bij veel andere vragen van lezers, vraag ik mij ook bij jullie af: ‘Hebben jullie met elkaar gesproken over de invulling van het ouderschap?’.

Misschien dat als jullie elkaars verhalen lezen er een idee gaat ontstaan over hoe de gevoelens of de zorgen liggen bij de ander. Bij jullie beiden is het moeder en vadergevoel in ieder geval krachtig geworden, klopt dat? Voor het kindje dat gaat komen is het belangrijk dat jullie goed kunnen uitpraten met elkaar hoe de invulling van het ouderschap wordt. Bij hem of haar komen straks de vragen waarom de dingen zo zijn zoals ze dan zijn, vooral over de ouders. Geeft Raffy een antwoord op je zorg, Janneke, als hij een invulling geeft aan de manier waarop hij zijn verantwoording wil laten blijken? En, kun jij begrip hebben voor de twijfels van Janneke, Raffy? Het is waardevol als jullie elkaar horen en een beetje kunnen invoelen wat de ander bedoelt. Dan volgt de rest ook wel hoewel dat misschien niet helemaal is wat ieder van jullie nu voor ogen heeft. Vanaf het moment dat jullie het geduld kunnen opbrengen om naar elkaar te luisteren, ontstaat er enigszins vertrouwen. Daarmee kan je aan de slag en komen de oplossingen bovendrijven. Let maar op. Het gaat niet vanzelf, maar met een beetje moeite gaat jullie kindje net zo’n mooie toekomst tegemoet als die ieder van jullie hem of haar nu gunt!

Er gebeurt altijd wel iets in je sociale omgeving waardoor je even van je stuk bent gebracht. iMediators is in die gevallen een handige partner om bij je te hebben. Online of aan tafel helpen wij vrienden, partners en collega’s weer in gesprek te komen. Samen naar een nieuwe toekomst zonder jezelf te verliezen.

Michiel Hordijk (44) is full certified mediator in familie-  en arbeidskwesties. Als vader van een dochter uit een eerder huwelijk en een zoon in zijn huidige relatie staat hij zelf dagelijks voor de keuze hoe je omgaat in alle verschillende situaties op het werk en in je gezin.Wekelijks gaat hij op VIVA.nl in op een voorgelegde situatie en geeft hij een tip hoe met de situatie kan worden omgegaan. Heb je zelf een vraag of situatie die je wil voorleggen aan Michiel? Mail deze dan naar: viva@imediators.nl.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

viva zomerdeal

VIVA's Lise gelooft in een poederroze planeet ergens hier ver, ver vandaan, waar Justin Bieber en Idris Elba samen president zijn en het altijd glitter giet. Zolang die planeet nog niet gevonden is, houdt Lise zich bezig met millennial perikelen en entertainment. Véél entertainment. Wil je me volgen op insta? @lisejasmijn, dan kan ik ook zien wie jij bent.