Wat gaat er om in de kop van Noord-Holland?

Kon ik mijn levensmoede medemens maar onder mijn vleugels nemen, een warm en geborgen nest bieden.

Suïcidegolf
West-friesland worstelt met een suïcidegolf die niet lijkt af te zwakken. Vorige week, een jongen uit mijn geboorteplaats Enkhuizen. Op een verlaten industrieterrein hing hij met een touw om zijn hals aan een oude lantaarnpaal. Al was het geen vriend, wist ik wel wie hij was. We woonden immers in dezelfde stad, hadden gemeenschappelijke vrienden, zaten bij elkaar op school en waren even oud. Het grijpt me aan, het komt dichtbij. Wetende dat hij niet de eerste en zeker niet de laatste is.

Eindbestemming
Geregeld lees ik berichten in de regionale krant over de zoveelste die voor de trein is gesprongen. Ik heb medelijden met de zelfmoordpleger en de machinist. De arme machinist heeft paniek gezien in de ontzielde ogen van de zelfmoordpleger. Hij had het stuur in handen, maar kon niet anders dan hem scheppen. Hij heeft iemand ongewild om het leven gebracht. Met die gedachten gaat hij naar bed en staat hij op. Om vervolgens weer naar zijn werk te moeten. Hij vervoert mensen naar hun eindbestemming, soms letterlijk.

Zelfmoordgedachten
Het is confronterend, het zijn mensen uit mijn omgeving en ook nog leeftijdsgenoten. Het zouden ook mijn vrienden kunnen zijn die kampen met zelfmoordgedachten. Of erger, die kiezen voor het verlaten industrieterrein of de treinrails.

Ik vraag me af, wat gaat er om in het hoofd van een zelfmoordpleger? Ligt het aan de West-Friese nuchterheid? Of de harde werkersmentaliteit? De polder? Het West-Friese alcoholgebruik? De drugs?

Vlieg niet weg
Levensmoede medemens, kon ik je maar geborgenheid bieden, mijn warme vleugel reiken, je zeggen: ‘ kom bij mij, vlieg niet weg’.

Foto: istockphoto.com