Werkgesprekkenetiquette

Wanneer is een gesprek afgelopen? Ik vind dat nogal moeilijk in te schatten.

Ik ben zo iemand die de hele dag kan praten. Als ik eenmaal op gang ben gekomen, associeer ik vrolijk door en is er dus altijd wel iets nieuws om in het gesprek te gooien. Dat kán heel leuk zijn. Tenzij je gesprekspartners het zat worden. Ik was als kind altijd degene die tijdens slaapfeestjes op haar lippen lag te bijten omdat mijn vriendinnetjes wilden slapen, terwijl ik nog honderd dingen te zeggen had.

Eilandgesprek
Op de werkvloer is het niet anders. Soms ontstaat er ineens een gesprek aan het eiland waaraan ik zit en ik kan dan wel doen alsof ik heel hard aan het werk ben, maar vroeg of laat meng ik me toch in de conversatie. En nee, dat blijft niet bij één terloopse opmerking. Ik kan me volledig laten meeslepen in een gesprek over kindernamen, reizen, boeken… Ach, eigenlijk is elk onderwerp wel goed.

Gezellig keuvelen
Het nadeel van praten aan een kantooreiland is dat iedereen achter zijn beeldscherm zit. Het kan dus zomaar zijn dat de persoon tegenover mij het zat is, maar dat ik het niet doorheb omdat ik haar gezichtsuitdrukking niet kan zien. Of dat de collega aan mijn rechterzijde verwoede pogingen doet om weer aan het werk te gaan terwijl ik voor mijn gevoel nog gezellig met haar aan het keuvelen ben. Er is geen natuurlijk einde aan een gesprek tijdens het werk, omdat niemand ergens anders naartoe hoeft.

Geen rem
Ik heb dan moeite om op de rem te trappen. Het doorpraateffect wordt zelfs nog versterkt door de aanwezigheid de onuitputtelijke informatiebron die het internet heet. Als ik even geen input meer heb, stel ik een vraag waar ik zelf meteen het antwoord op google, om dat vervolgens weer in de groep te gooien. Nog erger wordt het als collega B. er ook is, die volgens mij aan hetzelfde kwaaltje lijdt als ik. Samen kunnen wij het hele eiland met gemak een uur van het werk houden.

Maar echt, we doen het niet expres.

foto: privébezit (door Kristel Arends fotografie)