Wil je de top bereiken? Dan zijn dit de spelregels

vrouwen top

De angst om door de mand te vallen, dat is wat vrouwen kenmerkt in meer en mindere mate natuurlijk, in hun werk. Mannen kennen deze angst niet omdat ze anders in elkaar zitten dan vrouwen. Een loopbaancoach vertelt waar je je bewust van moet zijn en wat je moet laten, of juíst moet doen om on top te zijn in je werk.

Een blanke man staat bovenaan de piramide, zo vertelt loopbaancoach Vreneli Stadelmaier aan het AD. Daardoor zijn ze van nature brutaler, zelfs als ze zich niet bewust zijn van hun positie. Vrouwen zijn daarentegen niet grof genoeg gebekt. We mogen mannen best laten weten wat wel en niet tof vinden. Stadelmaier: ‘Wat je dan waarschijnlijk te horen krijgt is: ‘vrouwen hebben ook geen gevoel voor humor’. Nee voor sommige dingen niet nee. Jammer dan.’’ Daarbij moet je bij mannen een stuk duidelijker zijn dan bij vrouwen. Mannen gaan ervan uit dat als ze niks horen (en 1 keer iets zeggen geldt als: niets horen), alles goed gaat. Meerdere keren iets aangeven (de grammofoonplaat-techniek) is dus nodig om bij een man iets te bereiken. Dat geldt voor je relatie, maar net zo goed op het werk.

Dan vind je me maar stom

Zolang je belangrijkste doel is om aardig gevonden te worden, zul je lastiger de top bereiken, volgens Stadelmaier. Dus: nee, je hoeft niet aardig gevonden te worden, nee, het is niet jouw schuld als er iets fout loopt en ja, je bent goed genoeg. Het bekende imposter syndroom hangt met deze punten samen. Vrouwen op topposities blijven bang dat er op een dag iemand lachend hun kamer binnenstapt en ze beticht van prutswerk. Terwijl als mannen iets niet zo lekker aanpakken ze dat of onder de tafel schuiven (pfff, niemand die het merkt), of het afschuiven op de buurman, het economische klimaat of het weer. Da’s natuurlijk ook niet goed, maar wat een vrouw ervan kan leren is iets meer achterover te leunen.

Bron: AD.nl | Beeld: Pexels

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Marjolein woont in de stad (Amsterdam) maar hunkert naar de natuur. En als ze een tijdje door de duinen heeft gestruind, verlangt ze weer naar de stad met z'n knallende energie. Ze vindt de menselijke psyche rete-interessant en schrijft daarom graag op Viva over waarom we de dingen doen die we doen, waar we naar verlangen en hoe die grijze massa van ons werkt. Want eigenlijk zijn we maar gekke (en daarom interessante!) wezens.