Wilt u proeven?

Voor het samenwonen kregen we van mijn ouders een cadeau: een Nespresso-apparaat. Een ontzettend luxe en groot cadeau. Dus ik reisde naar Brabant af om met mijn moeder zo’n apparaat uit te zoeken. En dat was al een feestje op zich.

Maar dan moet je ook van die cupjes hebben. Pardon, capsules. Daarom besloot ik even naar de Nespressowinkel te gaan. Even naar de winkel gaan betekent eigenlijk in dat wereldje: ik ga vanmiddag loungen bij mijn goede vrienden van Nespresso en eens kijken of ik mijn goede vriend George nog even kan spreken. What else.

Oh, ik hoor niet in de P.C.
Om te beginnen zit deze winkel in de P.C. Hooftstraat. En daar schort het al een beetje. Ik kom daar niet zo graag. In de P.C. Hooftstraat heb ik altijd het idee dat ik een zwerver ben en dat getatoeëerde lijntjes om de lippen ineens een must have zijn. Je raakt even in de war wat nu chique en ordinair is. Ik wist wel dat ik met mijn kleding uit de toon viel. Maar ik droeg dan ook geen loeistrakke witte jeans of turquoise Uggs. En ik kwam ook niet op mijn lichtroze Vespa de P.C. inscheuren.

Enfin. Nadat ik schuchter door de P.C. was gesneld schoot ik de koffiehemel binnen. Ik moest in de rij aansluiten. De rij achter zo’n fluwelen touw tussen twee paaltjes. Ik mocht pas naar voren lopen toen een mevrouw naar me knikte. Ik knikte terug en kon naar haar toe lopen. Ons gesprekje ging ongeveer zo:

Mevrouw: “Welkom bij Nespresso. Waarmee kan ik u helpen?”
Ik: “Ik zou graag koffie willen die lekker is voor een cappuccino… uhm… en een espresso.”
Mevrouw: *rolt met haar ogen* (of in Twitter-onbegrijpelijke taal: *met ogen rolt*) “Ok…  dan wilt u dus een koffie met een lichte melange van floekiefloekie en een spirit van de njangnjangboom. Of je kiest voor een totaal andere blend met gebrande…”

Ik knipperde met mijn ogen.

De mevrouwen van de Nespressowinkel (die trouwens echt allemaal bloedmooi zijn, met een koffiekleurige huid, ogen of nagellak. Ze matchen in ieder geval erg met koffie.) keken me aan.

“Ik wil graag de lichtroze en de zwarte cupjes.”

Gewoon lekkere koffie wil ik
Zuchtend haalde de mevrouw de doosjes met capsules. Ze gaf me een pasje en ging op de automatische piloot een riedeltje af. Dat ik nu lid ben van de Nespressoclub en dat ik een bijzonder mens ben en dat ik altijd heerlijke koffie zal drinken en dat ik geweldig ben en dat ik altijd kan bellen (ook ‘s nachts) als ik zonder koffie zit.

Om het papieren, deftige, P.C. Hooftstraatwaardige tasje met de capsules aan me te geven, stapte ze achter de toonbank vandaan. Heel klantvriendelijk allemaal. Daarna vroeg ze of ik misschien nog een speciale lungo wilde proeven. Nee. Dat wilde ik niet. Wat ik wel wilde was haar in mijn armen nemen en in haar oor fluisteren “Het is maar koffie…”

Maar dat zou hetzelfde zijn als tijdens een voetbalwedstrijd “Het is maar een spelletje!” te roepen.

cc foto: Dream in the dark of the day