YouTube-ster Billie Rose: ‘Ik bekeek voor mijn bevalling veel filmpjes op YouTube’

Ze heet Rosanna Gentenaar (29), maar we kennen haar als Billie Rose die vlogt en blogt over haar leven met vriend Milan, babyzoon Eloi en haar kledingkast die volhangt met perfecte jasjes, tasjes, truien, jurken en schoenen.

Het lijkt of je je hele leven online zet. Staat je bevallingsvideo ook op YouTube?

‘Dat niet, maar Milan heeft wel veel gefilmd, dat hadden we vooraf afgesproken. Je maakt een bevalling in zo’n roes mee. Ik wilde het terug kunnen zien. Een paar beelden heb ik gedeeld in de video met mijn bevallingsverhaal. Het zijn vooral momenten, details. Nee hoor, ik ga zeker niet mijn hele bevalling online zetten, veel te intiem. Ik heb naderhand wel in een filmpje verteld hoe het was gegaan en daarin beelden gemonteerd van Eloi.’

En, kijk je je bevallingvideo weleens terug?

‘Reken maar. Ik vind het fijn en bijzonder dat ie er is. Het blijft moeilijk te bevatten dat ik een kind op de wereld heb gezet. Er gebeurde zo veel. Ik heb twintig uur geprobeerd op een natuurlijke manier te bevallen en toen werd het toch een keizersnede. Ik beleefde het allemaal in een roes. Vier maanden later ben ik het nog aan het verwerken. De video helpt me daarbij.’

Wilde je altijd al moeder worden?

‘Eigenlijk wel. Drie jaar geleden begonnen we erover te praten, een jaar later besloten we ervoor te gaan. Het heeft nog een jaar geduurd voor ik zwanger werd. Als ik ongesteld werd, waren we allebei zo teleurgesteld. Vorig jaar maakten we een trip naar New York, toen was het eindelijk raak. Ik deed de test in ons hotel, we konden elkaar alleen maar aanstaren. Een van de mooiste momenten ooit.’

Hoe vond je de zwangerschap?

‘Het was een droom. Ik mis het nog steeds, zelfs die toeter van een buik. Ik voelde me negen maanden zo goed. Op en top vrouw. Milan zat de godganse tijd aan mijn buik. Hij vond het prachtig.’

Vertel eens over de bevalling?

‘Ik heb geen cursussen gevolgd, maar bekeek van tevoren veel bevallingsfilmpjes op YouTube. Toch had ik geen idee wat me te wachten stond. Ik begon heel zen in een bad in het ziekenhuis. Toen ik na een halve nacht nog steeds bleef steken op zeven centimeter ontsluiting, moest ik verhuizen naar een echte verloskamer. Het werd uiteindelijk een keizersnede. Gelukkig maar. De eerste uren kon ik de weeën nog wegademen maar op een gegeven moment lukte het gewoon niet meer. Ik kreeg een pompje met morfine en vroeg Milan daar zo veel mogelijk op te drukken. Na twaalf uur kon ik alleen nog maar huilen, net als Milan. Ik schrok dat het een keizersnede werd maar was ook opgelucht. Eindelijk zou het dan gebeuren. Ik had ook geen keuze – het zuurstofgehalte in Elois bloed daalde en ik was volledig uitgeput. Ik kreeg een ruggenprik en werd klaargemaakt voor de operatie. Mijn moeder zat op de gang, ik viel haar huilend in de armen. Ze stelde me gerust: ‘Meisje, in Amerika doen ze niks anders.’ Als ik die videobeelden terugzie en haar stem hoor, schiet ik nog steeds vol.’

Hoe vond je die keizersnede?

‘Doodeng. Ik was wel verdoofd, maar ik voelde toch van alles. Waar ze drukten, wat ze deden, het gerommel in mijn buik. Milan bleef non-stop tegen me praten om me af te leiden. En aaide zo veel over mijn hoofd dat ik de volgende ochtend wakker werd met dreadlocks. Ik durfde niet te kijken toen de baby uit me werd gehaald. Heel even kon ik hem een kus geven. Eloi was puntgaaf, zo lief en mooi. Daarna onderzocht de kinderarts hem terwijl ik werd gehecht. Het moeilijkste vond ik dat mijn ouders hem voor het eerst te zien kregen en ik daar niet bij kon zijn. Ik had me zo verheugd op dat moment en nu lag ik op de operatietafel. Milan heeft het wel gefilmd, dat zag ik een week later. Ik ben zo blij dat ik het terug kan kijken. Iedere keer lopen de tranen over mijn wangen. Die beelden zijn goud.’

Lees het hele interview in VIVA Mama van mei. Nu in de winkel.

Tekst Merel Brons Fotografie Nine IJff