Naomi van As: ‘Ik zie mezelf wel zitten later, met Sven in een camper’

Naomi van as

De hockeyfinale op de Spelen in Rio was haar laatste wedstrijd als international, dus Naomi van As heeft zeeën van tijd over. Dat betekent meer ruimte voor uitgaan, shopreisjes, friet en Sven. En een tv-carrière. “Fuck, dacht ik. Stond ik daar, zonder mijn team. Alleen. Voor een camera.”

Interview Saskia Winkens | Beeld P & G

Hoe kijk je terug op Rio?

“Ik denk dat dit het hechtste team is waarin ik ooit heb gespeeld. Klinkt superzweverig, maar echt: als we samen filmpjes terugkijken, begint iedereen na tien seconden te huilen. We voelen zo veel liefde voor elkaar, dat zie je ook aan hoe we samen juichen op het veld. Dat maakt ons avontuur in Rio ook zo dubbel; je wilt natuurlijk afsluiten met een overwinning. We waren gewoon beter. En dan win je niet. Als mensen over de wedstrijd beginnen, kan ik er eigenlijk nog niet over praten. Het is pijnlijk.”

Hoe was de sfeer binnen het team destijds?

“Vlak voordat we werden gehuldigd op het veld, zeiden we tegen elkaar: jongens, we gaan er wel met een lach op ons gezicht staan. We moeten ook trots zijn op zilver, ook al voelt dat dan nog niet zo. Je wilt daar ook niet met een lang gezicht staan. Daarom hebben we de knop omgezet en een groot feest gebouwd. Veel mensen waren verbaasd dat we dat konden. Ik denk dat het ook makkelijker was omdat we met zestien meiden waren. Maar de volgende ochtend word je wel met een kater wakker. Letterlijk en figuurlijk.”

Je bent gestopt als international. Wat nu?

“Ik ga van het leven genieten. Ik ben twee dagen naar Parijs geweest met een vriendin, lekker een beetje decadent doen. Op de terugweg werden we meteen gestraft, want de taxi kwam niet. Moesten we met al die uitpuilende tassen naar het station sjouwen, haha. Karma, hè.”

Nog meer dingen die je lange tijd hebt moeten laten?

“Uitgaan en drankjes drinken. Ik eet iets minder gezond en heb nog helemaal niet gesport. Hiervoor had ik ook nooit een strak dieet, hoor, ik bestelde heus weleens patat. Alleen at ik wel veel regelmatiger. Drie keer per dag, tussendoortjes, zorgen dat ik veel eiwitten en groenten binnenkreeg. Daar let ik nu niet meer op. Ik merk het ook wel een beetje aan mijn weerstand, maar dat mag na zo’n groot evenement, toch? Dan laat je de teugels even vieren.”

Je hebt ook het presenteren ontdekt, voor Zappsport. Hoe vind je dat?

“Heel leuk. En spannend. De eerste keer was op een school in Almere en ik moest gewoon beginnen. Ik dacht: fuck, normaal ben ik met een heel team en nu sta ik hier. Alleen. Met een camera, waar ik in moet praten. Dat voelde zo raar. Je praat natuurlijk tegen de kinderen thuis, maar je ziet alleen een cameraman. Dat was wennen.”                        

Wat voor soort programma’s wil je nog meer maken?

“Een reisprogramma. En een programma waarbij je in zes stappen een celebrity moet vinden; dat idee van ‘met zes hand shakes kom je bij iedereen’. Verder kijk ik eigenlijk bijna geen tv, eerder series als ‘Modern family’ of ‘Game of thrones’. Ik ben ook weer begonnen met ‘Gossip girl’. Slaat nergens op, maar het is nog steeds leuk, haha.”

Fantastisch hockeyen kun je al, maar wat zou je nog meer willen leren?

“Heel goed Engels spreken. Het is nu oké, maar nog niet echt goed. En op het presenteervlak wil ik me verder ontwikkelen. Ik ben nog een groentje.” 

Heb je nog verborgen talenten?

“Nee, ik kan gewoon één ding goed en dat is hockeyen.”

In de Like a Girl-campagne van Always, waarvoor je ambassadeur bent, vertel je dat je vroeger verlegen was. Hoe ben je daarvan afgekomen?

“Daar ben ik overheen gegroeid. Vroeger stond ik niet graag op de voorgrond. Nu nog niet echt, maar ik vind het wel leuk om de gangmaker te zijn. Ik was als meisje ook echt onzeker. Ik was lang en had best wel lelijke tanden, dus ik droeg een beugel. Verder was ik echt niet altijd de beste met hockey, en dat kreeg ik ook te horen. Dat doet wat met je. Omdat ik veel vriendinnetjes in het hockeyteam had, ben ik toch doorgegaan. Het team heeft me ook sterker gemaakt, omdat je veel dingen met elkaar kunt delen. Daar heb ik geleerd dat ik dingen niet moet opkroppen, maar lekker out in the open moet gooien. Dat lucht ten eerste op en daarnaast merk je dat anderen vaak met dezelfde problemen rondlopen.”

Sven en jij zijn allebei topsporters. Gaat er iets veranderen nu je geen international meer bent?

“Ja, dat ik meer tijd heb. Ik kan vaker naar Heerenveen komen, waar hij traint. Ik voel de verandering nog niet heel erg, omdat ik in de nasleep zit van de Olympische Spelen. Ik denk niet dat ik in het beruchte zwarte gat zal vallen, maar ik weet niet hoe het is als iedereen straks weer begint en ik thuis zit. Ik wil ook zeker een gezin stichten met Sven, maar pas later. Ik ga eerst een jaar hockeyen bij Laren en Sven is ook druk. Het lijkt me wel heel leuk, als het ons gegund is. Maar eerst misschien een huisdier. Het liefst een oranje kat, die ik dan Sinas noem.”

Waarin verschillen jij en Sven?

“Ik heb het weleens met Sven over mijn team en dat snapt hij dan toch niet helemaal. Hij begrijpt dat gevoel niet. Hij wil bijvoorbeeld na de Spelen het liefst meteen naar huis, terwijl ik bij mijn team wil blijven. Ook nu we thuis zijn, in de eerste week, dan mis ik dat heel erg. Je zit een maand lang samen in een soort cocon, met veel lol maar ook veel spanningen. En dan kom je thuis en zit je alleen. Een soort empty nest. Dat is bij individuele sporters anders, denk ik.”

Nu je weer in Nederland bent, heb je ook meer tijd voor je vrienden. Wat vind jij belangrijk binnen een vriendschap?

“Dat ik helemaal mezelf kan zijn. Alle vriendinnen die ik nu heb, begrijpen het leven dat ik leid. Ik ben een maand off the radar geweest, heb nergens op gereageerd. Dat snappen ze. Ik heb natuurlijk hockeyvriendinnen, maar sommige vriendinnen doen iets heel anders. Dat vind ik eigenlijk ook wel lekker. De een heeft bijvoorbeeld een gezin, de ander is een echte carrièrevrouw. Maar ze zijn stuk voor lekker impulsief, gek en lief. En ik bied zelf ook een luisterend oor. Vroeger was ik niet heel attent, maar dat ben ik wel geworden. Als topsporter ben je best egoïstisch, omdat je zo met jezelf bezig bent. Als een vriendin bijvoorbeeld promotie maakte, vergat ik dat. Nu denk ik: o ja, dat moet ik onthouden want dat is belangrijk voor haar.”

Wat zijn je verdere ambities?

“Ik wil graag doorgaan met presenteren en daar beter in worden. Verder zou ik heel graag een coole reis willen maken door Amerika, met een camper. Dan moet ik alleen wel Sven meekrijgen, dat wordt nog lastig. Ik denk dat dat pas gaat gebeuren als hij stopt met topsport. En dan in die camper met Sinas… en misschien een kind.”