Zit je lekker te genieten?

geen

Wat de mooiste dag van je leven zou moeten zijn – je trouwdag, geboorte van je kind, verhuizen naar een groter huis – blijkt in de echte wereld vooral stress op te leveren. Nou ja, bij mij in ieder geval wel.

Smurfenblauwe bruidstaart
Ik heb het allemaal wel zo’n beetje gedaan. Mijn trouwdag was absoluut een geweldige dag, maar ik had nog nooit eerder zo’n last gehad van stress. Er ging natuurlijk van alles mis, en dat leverde me zure golven misselijkheid en een afgebroken kies van het knarsen op. Mijn bruidstaart bleek bij bezorging smurfenblauw (nee, zo had ik ‘m echt niet besteld), de ambtenaar wauwelde – gelukkig onverstaanbaar voor de gasten – een bizar verhaal dat helemaal niet over ons leek te gaan en in plaats van het romantisch Abba-liedje ‘I do, I do, I do’ schalde er na de ceremonie kneiterhard de Abba-hit ‘Waterloo’ door de zaal. Ik doe maar een greep. Natuurlijk zijn dat luxeproblemen, maar ik raakte wel aardig ontregeld die dag.

Janken op een donderwolk
En wie heeft ons eigenlijk wijs gemaakt dat het krijgen van een kind een lolletje is? Ik laat de martelgang van zo’n bevalling dan nog even buiten beschouwing, daar heeft Daphne ‘ontplofte egel’ Deckers al genoeg over geschreven. Voor mij vielen de eerste maanden ook niet bepaald in de categorie ‘dat doen we nog eens over’. Op het moment dat ik volgens de boekjes met glimlachend van een geluk op een roze wolk moest zitten, zat ik met lekkende tieten op een donderwolk te janken van oververmoeidheid. Inderdaad, een aardig stressmomentje.

klusmarathon
En nu ik na drie jaar rondzwerven en logeren dan eindelijk verhuisd naar die prachtige grote flat waar ik al die tijd van droomde, blijft mijn halleluja-moment wéér uit. Ik krijg allemaal lieve sms’jes en Facebookberichtjes van vrienden die me vragen of ik nou ‘eindelijk lekker zit te genieten’. Ik weet niet zo goed wat ik moet antwoorden, want hoewel ik mijn flat prachtig vind, sta ik helemaal stijf van de stress. Na een klusmarathon en een heftige verhuizing kan ik nu mijn onderbroeken niet vinden, komen de kinderen te laat op school omdat we onze routine helemaal kwijt zijn en hoopt de was zich op tot een heuvel omdat ik de wasmachine niet goed aangesloten krijg. Ik heb me tijdens het stofzuigen zelfs een blauw oog gestoten aan mijn nieuwe bank.

Het gaat nog weken duren voor ik mijn draai echt gevonden heb, en tot die tijd antwoord ik maar braaf ‘geweldig!’ op de vraag hoe ik het in mijn nieuwe huisje heb. Want wie zit er nou te wachten op de waarheid?

foto: Eamon Curry